در اين كتاب هم مثل ساير كتابهائى كه براى استفاده عموم نوشته ام، راه ساده نويسى را پيمودم و كتاب را مانند گفتار، كه بايد روان و زودفهم باشد به رشته تحرير در آوردم، تا در اعماق قلبها نفوذ كند از خدا هم مى خواهم آن را مورد بهره و استفاده خواننده قرار دهد.

قصد نداشتم مطالب را خيلى زيبا و ادبى بنويسم و از اضافات خوددارى كنم، بنا بر اين اگر براى كسى مطالب ساده بود، بداند: هدفم از نوشته ها اين نبود كه با مطالب فشرده، ذهن خواننده را پريشان كنم، بلكه قصد هدايت و ارشاد دارم، از خداى مهربان خواهانم، به اين وسيله گروه زيادى هدايت شوند و بدانند بايد به جاى عقبگرد و انحطاط پيشرفت كنند، و در سطح عظمت و بزرگوارى قرار گيرند، شاعر مى گويد:

من آنچه شرط بلاغ است، با تو مى گويم          تو خواه از سخنم پند گير، و خواه ملال

آرى، آنچه مرا به روش ساده نويسى وادار كرد، علاقه و استقبال كم نظيرى بود كه خوانندگان محترم نسبت به كتابهائى كه براى عموم نوشته بودم، ابراز داشتند.

اضافه بر اينكه در روانشناسى ثابت شده است:

(جامعه نسبت به لغت و كلمات مصطلح خود، حساسيّت به خصوص دارد) و من از اين روش در گفتار و قلم، نتيجه هاى خوبى گرفته، و ميوه هاى شيرينى چيده ام.

از خداى سبحان خواهانم، اين كتاب را نيز مانند ساير كتابهايم وسيله خير و بهره بردارى جامعه قرار دهد، همانطور كه از خوانندگان عزيز تقاضا دارم در باره وظيفه خود و اوضاع حاضر و آينده اسلام عميق فكر كنند آنوقت ببينند، آيا سزاوار است در مورد خدمات اسلامى امساك كنند، يا نسبت به خدا و دين، حقوق خود را ادا نمايند؟

جمله معروفى است:

(خدا رحمت كند كسى را كه، دست باز بوده و دهانش را ببندد) .

بارى، در اين كتاب، ما به گوشه اى از مطالب و مباحثى كه در زمينه انفاق، خيلى لازم بود، اشاره اى كرديم، وگرنه، مسئله انفاق، از نظر اسلامى، و اجتماعى، بحث دامنه دارى است.

اين آخرين مطلب ما بود، در پايان كتاب، خدا توفيق دهنده براى دريافت پاداش و ياور انسان است.

سبحان ربّك، ربّ العزّة عمّا يصفون و سلام على المرسلين والحمد لله ربّ العالمين(1) والصّلاة و السلام على محمّد و آله الطّاهرين