ارتباط منبر و حسين(ع)

از وسائلى كه نهضت امام حسين(ع) را گسترش داده و اساس اين قيام را تاكنون درافكار جايگزين نموده منبر است، از اين رو مسلمانان پس از شهادت آن حضرت منبر را وسيله نشر آثار اين پيكار مقدّس قرار دادند.

براى تبليغ، منبر وسيله خوبى است ولى ما براى اين وسيله مفيد دو شرط را لازم مى دانيم:

اول اينكه زياد و در همه جا ادامه پيدا كند، چون تمام شهرها و نقاط اسلامى شيفته گوينده و تشنه مسائل دينى هستند تا با شنيدن امتيازات و خصوصيات اسلام آئين واقعى را درك كنند.

و اين تبليغ وقت معينى ندارد بلكه هميشگى و همراه با مسير زندگى است.

همانطور كه بدن هر روز به غذا احتياج دارد افكار نيز نيازمند غذاى دائمى است. نبايد از نظر دور داشت كه منبرهائى كه اكنون موجود است يك دهم نيازمندى ما را تأمين نمى كند و اينجاست كه بر توده مسلمين واجب است براى آراستين خطبا و گويندگان همكارى كنند و با گسترش مجالس در سراسر شهرها اين حق مهم حياتى را ادا كنند.

در مرحله دوم بايد منبرها ژرف و عميق باشد چون حسين (ع) قيام مقدّس خويش را به خاطر اسلام و اعلاى كلمه حق آغاز كرد و روشن است كه اين نهضت تكميل نمى شود مگر اينكه گوينده بتواند ارتباط اين قيام را با عقيده و تفسير، تاريخ، احكام و اخلاق و شيوه اسلام در شئون مختلف زندگى مثل سياست، اقتصاد، تمدن، مذهب، معاشرت، خانواده و مسائل آنها كه هريك دليلى قاطع و عقلى براى امتياز اسلام بر ساير اديان و مكتبها، برنامه ها و قوانين و نيز عظمت مسلمين است به سايرين برساند.

در منبر اگر اين دو جنبه رعايت گردد حق بزرگى ادا شده است، آن دسته از اهل منبر كه با دقت و اخلاص اين جنبه ها را منظور داشتند بزرگ و عالى مقام شدند، ما اميدواريم ديگران نيز از آنها پيروى كنند.