سوگواريهاى حسين(ع)

پرروشن است كه بين ظواهر و مقاصد ارتباط شديدى وجود دارد و در روايت هم آمده است:

(مردم را به غير زبان يعنى رفتار و كردار صادقانه خويش به سوى خوبيها دعوت كنيد).

بنا بر اين لازم است در عزاداريها به هر شكلى است صاحبان مجالس با كارگران، مستمعين شركت كنندگان و رؤساء و سايرين آنچه را اسلام واجب دانسته مثل: (انجام واجبات و ترك محرمات) و آنچه مستحب است مانند: (اخلاق فاضله، و نظافت مجالس از آلودگيها و چيزهاى تنفرآميز) كاملا رعايت كنند.

و نيز در مسير دسته ها از كارهائى كه براى عزادار زننده و احيانا خلاف شرع مى گردد مثل اينكه زنها زينت كرده و آراسته و دخترها سربرهنه شركت كنند يا اينكه خيابانها و راههاى عمومى را كثيف كنند، يا آنجاهائى كه براى آب آشاميدنى معين شده آلوده سازند، خلاصه بايد يخچال و فنجان چاى و ظرفهاى غذاخورى و هر وسيله ديگرى كه در عزا دارى مورد استفاده قرار مى گيرد پاكيزه نگه دارند، چون امام حسين(ع) براى اسلام عزيز شهيد شد و زبان حالش چنين بود:

(اگر دين محمد(ص) استوار نمى گردد، جز به شهادت من، اى شمشيرها جانم را بستانيد).

در يكى از زيارتهاى مقدّسش مى خوانيم:

(شهادت مى دهم كه تو پاك و پاكيزه هستى و بوسيله تو شهرها و هر سرزمينى كه باشى پاك مى گردد و نيز خاندانت طاهرند).

مهمترين موضوع اينكه نمازهاى اول وقت ترك نشود و مجالس و هيئتها آنقدر طولانى نشود كه نماز اول وقت تأخير بيفتد، زيرا خود امام(ع) روز عاشورا در حالت بحرانى كه تير مثل باران بسوى خود و اصحابش مى باريد نماز جماعت خواند.

بديهى است كه در اين گونه محافل و مجالس لازم است تا سر حدّ امكان از كارهائى كه باعث تفرقه و خشم مى شود خوددارى شود.

در قرآن كريم است: (به ريسمان خدا چنگ زنيد و متفرق نشويد)(1).