بسم الله الرحمن الرحيم

سپاس بدرگاه خداوند بزرگ.

درود به پيشگاه رسول گرامى حضرت محمد و اهل بيت پاكش.

همان رادمردانى كه مؤسسين اوليه مسجدها و حسينيه ها و مراكز مذهبى و علمى بودند، و پس از تأسيس اينگونه مراكز با برنامه نماز و جلسات موعظه و سخنرانى اين مراكز دينى را آباد ساختند، من اين راد مردان بزرگ و بانيان مسجدها و حسينيه ها را قهرمانان از جمله انگشت شمار مى شناسم، اما اينكه انگشت شمار هستند احتياج بدليل ندارد، زيرا شما اگر دقت كنيد در ميان هر هزار نفر و بلكه در ميان هر ده هزار نفر يك نفر را خواهى يافت كه اقدام باينگونه امور و تأسيس اينگونه مراكز كنند.

و اما اينكه قهرمان بوده اند، زيرا در اين راه جهاد كرده اند و مبارزه نموده اند، و مورد حمله هاى گوناگون افراد نادان قرار گرفته، مورد حسادت واقع شده اند، اما در برابر تمامى اين حملات و ناملايمات ايستادگى بخرج داده، و تمام ناراحتيهاى خود را به حساب خدا گذاشته اند.

من خودم حدود ده سال پيش با يك وزير مواجه شدم و از او خواستم كه اقدام كند تا زمين مسجدى را كه برده اند پس بدهند مسجدى كه يك موقع در معرض حراجى قرار گرفته و هنگامى هم به صورت طويله الاغها در آمده بود، ما مى خواستيم اين زمين را به همان حالت مسجدى سابقش باز گردانيم.

وزير محترم با دهانى پر گفت: در باره باز گرداندن اين مسجد زياد اصرار نكنيد، زيرا قانون شهرداريها در مورد ساختمان مسجد سختيگرى بسيارى دارد، بطورى كه اجازه نمى دهد كه از اموال دولتى زمينى رايگان جهت بناى مسجد واگذار شود، در حالتيكه اجازه مى دهد كه از اموال شهردارى زمينهائى جهت تئاتر و سينما رايگان واگذار شود.

من نمى دانم كه اين وزير محترم! راست مى گفت يانه؟ ولى بهرحال گفتار او نشان مى داد كه تا چه اندازه در برابر ساختن مسجد در زمينى كه بخود مسجد تعلق دارد مقاومت مى كنند.

باز در يك روزنامه رسمى خواندم كه يك حكومت كه بنام حكومت اسلامى هم شناخته مى شود، مبلغى در حدود پانصد و چهل ميليون تومان به منظور ساختن استخرهائى مختلط براى پسران و دختران در نواحى مختلف اختصاص داده است، و در همان وقت در يكى از شهرهاى مذهبى برق مسجدى را به جهت بدهى آن مسجد قطع كردند، در حالتى كه بديهى مسجد باداره برق به دويست تومان نمى رسيد!

من از اين قبيل داستانها و جريانات شگفت انگيز بسيار دارم كه آنها را خودم شخصا مشاهده كرده ام، يا از افراد مورد اعتماد شنيده ام، بطورى كه اگر بخواهيم اين جريانات را جمع آورى كنم كتابى در حدود پانصد صفحه يا بيشتر خواهد شد.

آيا اينها همه دليل كافى نيست بر اينكه كسانى كه مساجد و حسينيه ها را مى سازند و با برنامه هاى اسلامى اين مراكز را آباد مى كنند مردانى قهرمان هستند؟

خداوند به اينگونه افراد پاداش نيكو عطا فرمايد، و در ميان مسلمانان امثالشان را زيادتر كند، و به آنان ثواب مجاهدين راه اسلام را عنايت فرمايد، و دادن اين ثواب هم براى خداوند گران نخواهد بود.

من بنوبه خود از صميم قلب اينگونه بانيان خير را دوست دارم، آنان را سزاوار تقدير و احترام مى دانم، و هميشه به مردم سفارش مى كنم كه بااينگونه افراد همكارى كنند، و از آنان احترام نمايند، و زحمات آنان را قدردانى كنند.

در حديث شريف وارد شده است كه: (من بنى مسجدا بنى الله له بكل شبر مدينة فى الجنة مسيره اربعين الف عام).

يعنى: (هركس مسجدى بسازد خداوند در برابر هر وجبى از آن مسجد در بهشت براى او شهرى بنا كند كه سير چهل هزار سال راه باشد).

اما حسينيه ها، اين مراكز نيز بناهائى است اسلامى كه براى احياء اسلام و فضيلت برپا شده است، بنا بر اين مؤسسين و بانيان اين بناها و كسانى كه رهبرى صحيح اين مراكز را به عهده دارند از ثواب مذكور در اين حديث شريف برخوردار خواهند بود:

(من سن سنة حسنة فله اجرها و اجر من عمل بها) يعنى: (هركس سنت نيكوئى بپا دارد، پاداش آن عمل كه انجام داده و پاداش عمل كسانى كه طبق آن سنت عمل مى كنند باو خواهند داد).

همانگونه كه مشمول رحمتى كه در اين حديث شريف آمده است خواهند شد كه فرمودند: (رحم الله من احيا أمرنا).

يعنى: (خداوند رحمت كند كسى كه امر ما را زنده سازد)

علاوه بر اينها اينگونه افراد در زمره (پاسداران حدود الهى) و (آمرين به معروف) و (نهى از منكر كنندگان) و (ارشاد كنندگان افراد نادان) و (كمك كنندگان به نيكى و پرهيزكارى) قرار دارند.

خلاصه يكى از اعمالى كه جدا بسيار خوب است آن است كه افراد نيكوكار در ساختمان مساجد و حسينيه ها بسيار بكوشند، و صاحبان و بانيان اينگونه بناهاى خيريه را با مال و هرنوع مساعدتى تشويق كنند، و از آنان بهر راهى كه مى توانند دفاع كنند.

انگيزه نگارش اين رساله:

اما انگيزه نگارش اين كتاب اين بود كه در سرحد امكان استفاده هائى كه از اين دو پايگاه مهم مذهبى مى توان نمود در اين كتاب تشريح كنيم، تا بتوانيم ازاين دو پايگاه بزرگ هرچه بيشتر اسلام و ايمان و فضيلت و تقوى را گسترش دهيم، و به مردم علم و عمل بياموزيم.

زيرا آن اندازه اى كه معمولا از اين دو پايگاه مهم استفاده مى شود كمتر از آن حدى است كه مى بايد استفاده نمايند، بلكه مى توان گفت: كه ميزان استفاده از اين مراكز حتى باندازه يكصدم هم نمى باشد.

بنا بر اين بسيار لازم است كه ما باين موضوع بيشتر اهميت بدهيم تا در حد ممكن از اين نيروى معنوى به منظور پايه گذارى زندگى سعادتمندانه اى استفاده كنيم، تا بتوانيم ملتى رشيد و پيشرفته بسازيم، كه از خير دنيا و آخرت برخوردار باشند.

ضمنا بايد دانست اقداماتى كه دراين كتاب يادآورى مى كنيم كارهاى سختى نيست، زيرا اگر همكارى در بين باشد و مردم تبليغ شوند، و در هر مسجد يا حسينيه اى جمعيتى ولو متشكل از سه نفر همكارى نمايند اين رسالت مذهبى بخوبى انجام خواهد گرفت، و حتى ممكن است اين سه نفر عبارت باشند از متولى مسجد و حسينيه و دو نفر از نزديكان و دوستانش.

اين را هم بايد گفت كه: آنچه را كه ما در اين جزوه يادآورى مى كنيم پاره اى از رسالت مسجد و حسينيه است كه ما بتناسب اوضاع و احوال به آن اكتفاء مى كنيم.

از درگاه الهى مسئلت داريم كه همگان را توفيق عنايت فرمايد كه موجبات رضايت پروردگار را فراهم سازند، آرى توفيق و يارى بايد از او برسد.

كويت ـ محمد بن المهدى الحسينى الشيرازى