نمونه اي از امتِ واحده :

اين جانب شصت سال پيش از اين, شخصاً نمونه هايي از اين مظاهر اسلامي كه قرآن به آن دستور مي دهد را, شاهد بودم, زماني كه بين عراق و ديگر كشورهاي اسلامي مانند: ايران, كويت, بحرين, عمان, حجاز, سوريه, لبنان و ساير كشورها, مانند امروز مرزهاي جغرافيايي ساختگي وجود نداشت, هم چنان كه در آن دوران كشورِ پهناور هند نيز چنين بود. به طوري كه مسلمانان هند از آن خطّة دور دست به عراق مي آمدند و مردم عراق نيز براي گردشگري و يا تجارت بدون هيچ مانعي به آن سامان سفر مي كردند, به همان سادگي كه امروز يك فرد عراقي از نجف به كربلا, يا از كربلا به كاظمين و سامرّا و از آن جا به بغداد, يا از بغداد به بصره سفر مي كند, و خوب به خاطر دارم كه چگونه مردم از دورترين نقاط با آزادي كامل به عراق آمده و از آن جا به حج رفته, سپس به عراق بازگشته و عازم كشورها و شهرهاي خود مي شدند, و يا از حجاز و ساير كشورهاي اسلامي براي زيارت  عتبات مقدسه و مراقد مشرفه به عراق مي آمدند بدون اين كه نيازمند گذرنامه يا اجازة ورود و خروج باشند و يا موانع كاذب و مرزهاي ساختگي جغرافيايي مانع آنان گردد.

امّا بر عكس, امروزه كشورهاي غربي امت واحده تشكيل داده اند. مرزها را از ميان برداشته و شناسنامه و گذرنامه را كنار گذاشته اند و زمينه را براي تشكيل امتي واحده فراهم آورده اند, در حالي كه مسلمانان تمام اين ها را ترك كرده اند و مصداق هشدار امام علي بن أبي طالب  واقع شده اند. آن گاه كه مسلمانان را از پيامدهاي روي گرداني از قرآن  و تعاليم  اسلام بر حذر داشت  و فرمود: (و الله الله فى القرآنِ, لا يسبقنّكم بالعمل به غير كم)1.