در گذشته اطمينان مردم به هم در اعلاترين درجه خود بود به طورى كه بدون سند استقراض مىنمودند، مگر بعضى اوقات كه استثنائى بود.

خريد و فروش و اجاره و رهن و معاملات ديگر خانه ها و باغات و از اين نوع كارهاى بزرگ بدون سند انجام مىشد.

ياد دارم خود ما خانهٴ مسكونى مان را بدون سند رسمى و غير رسمى اجاره كرده بوديم همين خانه پس از فوت صاحبش به ورثه مىرسيد باز در اجاره باقى مىماند.

باغات و خانه هاى كربلا و حمام و دكّانها كمتر با ورقه شرعى يا رسمى اجاره مىشد.

در صورتى كه مطابق حكم قرآن مستحب است سند يا ورقه گرفته شود، در سنّت هم همينطور بوده، ولى مردم در اثر اطيمنان كاملى كه به هم داشتند به اين مستحّب عمل نمىكردند، مگر استثناءاً گاه گاهى.

امّا برخلاف اين، معاملات ازدواج و طلاق با ورقه انجام مىگرفت و غالبا نوشته شرعى بود مگر گاه گاهى كه سند رسمى هم داشت.

همينطور در باره عِرض و ناموس، مردم كاملا به هم اطمينان داشتند و محافظت مىكردند، اين امرى است طبيعى، در شهرى كه ايمان و فضيلت و تقوى و عفّت و حجاب زنان حاكم باشد اين اطمينان خواهد بود.

ازدواج در بين پسران و دختران جوان رواج داشت و كمتر دختر و پسر جوانى وجود داشت كه ازدواج نكرده باشند.