امروزه اداره جاسوسى در هر كشورى وجود دارد كه روز به روز در حال گسترش بوده و همه جا داير مىشود تا از اسرار و كارهاى شرعى مردم باخبر شوند.

تا آن روزها از شهربانى و كلانترى و ژاندارمرى خبرى نبود اغلب مغازه ها در شب هم تا نصف شب در جاهاى خلوت باز بود و در منازل را نمىبستند و قفل نمىزدند و ماشينها در رفت و آمد بودند.

در دورترين محلاّت از مركز شهر و حرم حضرت امام حسين و صحن ابوالفضل عليهماالسلام مردم بدون ترس در رفت و آمد بودند و جان و مالشان محفوظ بود زيرا ايمان و احكام شرعى در جريان بود.

بعدها كه در بغداد اداره جاسوسى بنام (السايدى) كه از انگلستان و بريتانيا دستور مىگرفت داير كردند و كارش اين بود كه در سطح بالا در باره اشخاص بانفوذ شهر تحقيق مىكرد و مىخواست بداند بزرگان عشاير چه اندازه نفوذ دارند و نفوذشان چگونه مىباشد، بزرگان شهر و علماء نيز هركدام پرونده مخصوصى داشتند. مردم با تعجّب از اين اداره ياد مىكردند و از هم مىپرسيدند كه:

آيا اين كار صحيح و شرعى است كه در باره اسرار مردم جستجو كنند و به جاسوسى بپردازند؟

اين چه فايده دارد؟ چگونه ممكن است كه ديگران در امور مخفى ما دخالت بكنند؟

نظير اين سئوالات در بين مردم رواج داشت.