اجتماع بزرگ نيز همچون خانواده است كه اجتماعى است كوچك و از پدر و مادر و فرزندان و يا افراد بزرگ و كوچك تشكيل شده است، در هر اجتماع بايد بزرگتران مراعات حال كوچكتران را با لطف و رحم و مرحمت نگاه دارند و كوچكترها نيز بزرگتران را احترام كنند و هركدام به اندازه توانائى خود در رفع احتياجات يكديگر بكوشند.

اين روايت مثال روشنى است براى رفتار در اجتماع:

يكى از فرمانروايان به يكى از ائمه (ع) مراجعه كرد و تقاضاى نصيحت نمود، امام عليه السلام فرمود:

(افراد مسلمان از لحاظ عمر سه دسته اند: بزرگ، كوچك، هم سن و سال، بايد بزرگترها مثل پدر و كوچكترها را مثل فرزند و همسالان را همچون برادر دانست. اى امير، به پدرت نيكوئى كن و به فرزندانت رحم نما و با برادرانت همواره به نيكوئي رفتار كن).

براى برقرارى اجتماع در اسلام مراسمى وجود دارد كه مردم را دور هم جمع مىكند.

از جملهٴ آنها اطعام است كه مسلمانها يكديگر را براى غذا دعوت مىكنند و در روزهاى مخصوصى مانند وفات يا تولّد ائمه (ع)، يا ماه مبارك رمضان و ايام محرّم و عاشورا خصوصاً و پس از بازگشت از سفر حج، يا زيارت معصومين (ع)، عروسىها، ختم و وفات، ختنه سوران، خريد يا اجاره خانه جديد و عنوانهاى ديگر دورهم جمع مىشوند و خويشان به عنوان صله ارحام همديگر را مىبينند و به هم كمك مىكنند و همسايگان به ديد و بازديد از يكديگر مىپردازند.

خلاصه مردم نسبت به هم مهربانند مگر در موارد بسيار نادر كه كم اتفاق مىافتد به عللى چند صباحى رشته مودّت قطع شود و باز به حال خود بر گردد.