در عراق بعضى از حزبها مانند حزب دستور و حزب اشتراكى اسم و رسمى داشتند، امّا حزبهاى مخصوص ديكتاتورى مثل قومى، بعثى، توده و كمونيستى در بين مردم رواج نداشت و تندرويهاى امروزى در بين نبود، استعمارگران اين حزبها را بوجود آوردند تا بر مملكت تسلّط پيدا كنند، حتّى حزب كمونيست از ناحيه انگليسها اداره مىشد.

يكى از حزبهاى معروف حزب دمكرات بود كه چندان عضو و قدرت نداشت و مىخواستند از راه خدمت به مردم در مجلس شورى راه پيدا كنند و با جلب رضايت مردم آنان را به سمت خود بكشانند.

بايد بدانيم كه وجود اجتماعات و حزب در مملكت ضرورى است به شرط اينكه اسلامى باشند و رهبر و مرجع دينى ناظر كارهاى آنان باشد و راهنمائى نمايد.

همه جوانان زير پرچم حزب اسلامى با رهبرى مراجع جمع شوند تا شرق و غرب به عنوان حزب دمكرات و غيره نتوانند آنان را به سمت خود بكشند و به ديكتاتورها كمك كنند.

در كتابهاى اسلامى مختلفى كه نوشته ام وجود حزب سفارش شده، در گذشته گروهى از مردم بنام عشاير دور هم جمع مىشدند و اين يك حزب طبيعى بود ولى امروزه بدليل پراكندگى جمعيت و نوع زندگى كه اغلب شهرنشينى رواج دارد و وسايل زندگى پيشرفت كرده و ماشينى شده احزاب هم از حالت عشاير و قبيله خارج شده، شكل جديدى به خود گرفته اند.