در زمان گذشته مردم عقيده به زندگى ساده داشتند، كشاورزى، صنعت، عبادت، امور خانوادگى، خوراك، پوشاك، خانه، مسكن، وسايل سوارى و حمل و نقل بدون تجمل و پيچيده گى بود مثلا خانه و مسجد را با حصير فرش مىكردند و روى حصير مىنشستند و نماز جماعت مىخواندند لباسهاى ساده و پاكيزه مىپوشيدند، در صحنها براى نماز فقط حصير مىانداختند و مثل امروزه فرش قيمتى نبود.

شعار شان اين بود:

(ان الله لا يحب المتكلفين) و (شر الاخوان من تكلف له).

خدا مشكل ايجاد كردن در كارها را از هيچكس دوست ندارد، بدترين برادران كسى است كه بخاطر او ديگران به زحمت بيفتند.

حضرت على عليه السلام فرموده است:

منطقهم الصواب و ملبسهم الاقتصاد و مشيهم التواضع.

در گفتارشان راست و در پوشاكشان ميانه رو و در اخلاق و رفتار تواضع پيشه.

حتى در مهمانيهاى خود رعايت اقتصاد را مىكردند و غالبا با بيشتر از دو نوع غذا پذيرائى نمىكردند (برنج و خورشت) چه بسا گاهى خورشت تنها يا فقط آب گوشت بود، انسان بودن محور زندگى بود نه تجمّل و مادّه پرستى، انسانيّت با ارزش بود و انسان واقعى قيمت داشت در صورتى كه فعلا ارزش اشخاص به مقام و ثروت و لباس و غيره مىباشد، اگر مىخواستند دخترى بگيرند و يا دامادى انتخاب كنند از دين و اخلاق و شخصيت آنان سؤال مىكردند نه ميزان ثروت و مهندس و پزشك بودن و يا ...