در گذشته بيشتر مردمان از زن و مرد كار مىكردند و بيكارى و تنبلى مفهومى نداشت.

مردمان به كار كشاورزى و آبادانى و تجارت و صنعت و باغدارى و باغبانى و شكار ماهى و فروش علف و هيزم و كارهائى از اين نوع مشغول بودند.

زنان نيز به نوبه خود در خانه دارى و پخت و پز و نظافت خانه و شستن ظروف و شبيه اين كارها شركت داشتند در ضمن در كارهاى مردان نيز كمك مىكردند و به تربيت و نگاهدارى پرندگان و مرغ و خروس و نخ ريسى و فرش بافى مشغول بودند.

به اين ترتيب براى بيكارى عذرى وجود نداشت و همه به كار و كوشش اشتغال داشتند.

شرايط كار سهل و آسان بود و در انتخاب شغل و كارها آزادى كامل برقرار بود.

بچه ها و نوجوانان وجوانان همه به پدر و مادر كمك مىكردند و همگى مددكار يكديگر بودند.

به ياد دارم كه چگونه دختران به مادران و پسران به پدر و مادر كمك مىكردند و در كسب و كار و مغازه وكارِخانه آنان را يارى مىدادند و مشكلاتى كه امروزه براى جوانان موجود است اصلا وجود نداشت.

اكنون كه در كار جوانان مشكلاتى بوجود آمده در زندگى خود سرگردانند و نمىدانند چكار كنند و ناچار داخل حزبهاى گوناگون مىگردند و گاهى به كارهاى ناروا و زشت دست مىزنند.

قبلاً جوانان تا به سن رشد مىرسيدند ازدواج مىكردند و از لذّات زندگى بهره مند مىشدند، بعلاوه براى اداره عائله خود كار نموده و مشغول بودند، تجربه مىاندوختند و تخصّص پيدا مىكردند و از اين حيث نيز لذّت مىبردند و از تجارب و نتايج كار و كوشش پدران خود استفاده مىبردند.