|
هوشع(ع) (عهدين) بعد از حزقيال تيرهاى امثال خرافاتى خود را به طرف (هوشع) پرتاب مى كنند. اينك بگذاريد سؤال كنيم: آيا خدا پيامبرش را امر مى فرمايد تا: زن زنا دهنده و فرزند زناكار بگيرد؟ و اين دستور براى چيست؟ براى اينكه: اهل زمين، خدا را ترك گفته و زنا داده اند و به بنى اسرائيل به نام كسانى كه اين زن را مى زايد، پند دهد!! و ياد آورى زناى اين زن كند! ولى سفر هوشع، باب اوّل از آيه2 مى گويد: (ابتداى كلام خدا به هوشع: خداوند به هوشع گفت: برو و براى خويشتن زنى زانيه و فرزندى زناكار بگير زيرا كه مردم اين سرزمين زناكار شده و از خدا برگشته اند، پس رفت و جومر دختر ديلايم را گرفت، آبستن شد و پسرى برايش زائيد و خداوند به وى گفت: نامش را يزرعيل بنه، زيرا من پس از اندك زمانى انتقام خون يزرعيل را از خاندان ياهو خواهم گرفت و كشور بنى اسرائيل را نابود مى كنم...). و در سفر هوشع، در باب دوّم، از آيه2 در تتمه قصّه مى گويد: (ستيزه نمائيد، با مادر خويش ستيزه كنيد، زيرا كه او زن من نيست و من شوهر او نيستم براى اين كه زناى او را از پيش رويش و فاحشه گيش را از ميان پستان هايش برطرف كنيد، تا مبادا لباس او را كنده، وى را برهنه سازم (لخت مادرزاد) او را بگذارم و او را چون بيابان بى آب و علف قرار دهم و مانند زمين خشك گردانيده از تشنگى او را بكشم و به فرزندانش رحم نمى كنم، زيرا زنازاده اند. چون مادرشان كه به ايشان آبستن شد زنا داده رسوائى نمود). و در سفر هوشع، در باب سوّم از آيه1 مى گويد: (و خداوند به من گفت: بار ديگر برو زنى را كه دوست شوهر خود و زانيه مى باشد دوست بدار چنان چه خداوند بنى اسرائيل را دوست مى دارد، با اين كه ايشان به خدايان ديگر ميل دارند و قرص هاى كشمش را دوست مى دارند. پس او را براى خود به پانزده مثقال نقره و يك حومر 60( من تبريز) و نيم جو خريدم و به او گفتم: روزهاى بسيار مى نشينى، زنا مكن و براى مرد ديگر هم مباش و من نيز از آن توام، زيرا بنى اسرائيل روزهاى بسيار بدون پادشاه و بدون رئيس خواهند ماند). اين حكايتى كه سزاوار كتاب هاى زيان آور هم نيست، در كتاب مقدّس! نقل مى شود و هرگاه پيغمبر اين طور باشد، پس حال بقيه مردم چگونه خواهد بود؟ بله... اذا كان رب البيت بالدّف مولعا فشيمه اهل البيت كلّهم رقص (هرگاه بزرگ خانه به دف حريص بود پس عادت اهل خانه همگى رقص است) سپس... چگونه اين مثال پست را نسبت به خداوند متعال تشبيه مى كنيد!؟ |