به ياد خداوند بخشاينده بخشايشگر
ما كجا و امام على عليه السلام كجا؛ بلكه، ما كجا و دوستداران على عليه السلام و رهپويان راستين او كجا، افرادى همچون سلمان محمدى، عماربن ياسر، ابى ذر غفارى و مقداد بن أسود.
بزرگوارنى كه امام و مولاى خويش، اميرمؤمنان على عليه السلام، را در حد خويش بشناختند و مشتاقانه، به سوى بهشت برين، شتافتند؛ و بهشت ـ چنانكه پيامبر بزرگ خدا محمد بن عبداللّه صلى الله عليه و آله وسلم، گواه است ـ آغوش اشتياق به سويشان باز كرده بود[1].
و مولايشان، چقدر مورد خطابشان قرار مى داد و [از دورى شان] اندوهگين مى شد و با سوز، يادشان مى كرد و مى فرمود:
كجايند برادرانم، همانان كه اين ره پيمودند و به حق، گام برداشتند؟ كجاست عمار؛ كجاست ابن تيهان؟ كجاست ذوالشهادتين؟
كجايند برادران هم پيمانشان تا لحظه مرگ، كه سرهاى خويش به پيش فاجران تحفه فرستادند؟[2]
ما كجاييم و اين بزرگ مردان كجا؟
سؤال مهمى كه هر يك از ما، بايد از خويش بپرسد، اينكه از امام عليه السلام تا چه حد مى داند و جايگاه خويش را نزد امام و مولاى راستين خود، بشناسد؛ مولايى كه پيشواى عالميان و سرور اوصياء و اولياى خداست، از آغاز دنيا تا فرجام آن كه رستخيز مردم در پيشگاه حضرت حق است.
اميرالمؤمنين على عليه السلام، هموست كه او را جز خدا و پسر عمش رسول خدا صلى الله عليه و آله وسلم شناختن نتوانست و تا ابد هم، حقيقت او را، احدى در هر مرتبه از دانش و خرد، و زيركى و دانايى باشد، شناختن نتواند، چه، كوزه كى تواند كه دريا را در خود جاى دهد!
از اين رو، بر انسان مؤمن است كه اين حقيقت نورانى را آگاهانه درك كند كه حضرت امير عليه السلام، معجزه اى منحصر به فرد بود؛ او مولود كعبه، نام نهاده شده از جانب خدا، تربيت يافته در دامان رسول او و نمودى از قدرت پروردگار بود و در شجاعت و جوانمردى، در بزرگ منشى و بزرگوارى و در بردبارى و نيك خويى، نيز بى نظير. تمامى اين ويژگى ها در وجود امير عليه السلام، به كمال، ديده مى شد و او را از تمام جهانيان، ممتاز گردانده بود.
امروز ـ و بلكه هر لحظه و هر روز ـ به بالا بردن شناخت و نزديكى و بالاخره عشق به سرور بزرگ مؤمنان، احساس نياز بيشترى مى كنيم تا او را الگويى نيك و سرمشقى پاك و فرخنده براى خويش قرار دهيم زيرا اوست كه به ما ره مى نمايد و ما را به درگاه حق، نزديك مى سازد.
در همين راستا، به سخنرانى مرجع بزرگ دينى، حضرت آيت اللّه العظمى سيد محمد حسينى شيرازى قدس سره مى پردازيم كه به مناسبت ميلاد حضرت امير عليه السلام، در دوازدهم رجب سال 1413 هجرى، ايراد شده و ايشان، خود، اين سخنرانى را بازبينى كرده، مطالبى بر آن افزوده اند.
در سالگرد ولادت فرخنده ايشان، اقدام به چاپ اين كتابچه كرديم، با هدف آموزه رسانى و پيروى و كسب فيض از شيوه و روشى كه برپايى عدالت و آزادى و احترام به حقوق مردم و برادرى و وفادارى بر كره زمين، از اصول استوار آن است.
همچنان كه تمام مسلمانان را به زنده داشت سالگرد ميلاد مسعود على عليه السلام، و برگزارى نشست ها و محافل هر ساله جهانى پيرامون آن، فرا مى خوانيم و بدين طريق درصدد احترام و بزرگداشت مقام منحصر به فرد او نسبت به رسول اكرم صلى الله عليه و آله وسلم، برمى آييم.
از خداوند قادر بلند مرتبه، توفيق در عمل به شيوه خردمندانه و روش آگاهانه اين فرزانه را طلب مى كنيم كه اوست ياور توفيق دهنده.