يكى از اهانت هاى فراوانى كه امام حسين (عليه السلام) در روز عاشورا به جان خريدند، آب خواستن از دشمنان بود. امام عقل كامل است، وبه خوبى مى داند كه آب خواستن از دشمنِ پيش رو آن هم از طريق بالاترين مقام نظامى چه قدر براى آن فرمانده ولشكريانش مايه سرشكستگى است. از طرفى اظهار چنين تقاضايى از اشخاص لئيم براى نفس با كرامتِ يك انسان ارجمند وبزرگوار، فوق العاده سنگين ودشوار است، وهرچه نفس او بزرگوارتر باشد اين كار برايش تلخ تر وناگوارتر خواهد بود. روز عاشورا اين امكان وجود داشت كه به جاى سيدالشهدا (عليه السلام)، ديگران از دشمن آب بخواهند، ولى در تاريخ هرگز نشنيده ايم كه على اكبر، حضرت عباس، برير، زهير، حبيب، يا جُون، از دشمن آب خواسته باشند.
حضرت سيدالشهدا (عليه السلام)در روز عاشورا چندين بار از
دشمنان تقاضاى آب كردند. شايد حكمت تكرار اين تقاضا
اتمام حجت بر دشمنان ونشان دادن عمق فاجعه وشدت
انحطاط روحى آنان بود. آن حضرت اين تكليف شاق را
انجام دادند واين اهانت را به جان خريدند تا يارانشان مورد
اين اهانت قرار نگيرند.
اين مطلب نيز از استثنائات قضيه كربلاست، خدا مى داند تحمل چنين اهانتى بر دل آقا چقدر دشوار بود....