عزاداران ودوستان امام حسين (عليه السلام) نيز همانند آن حضرت استثنا هستند. سوگواران، زائران، وخادمان آن حضرت، كسانى كه نام وياد ايشان را زنده نگاه مى دارند وكسانى كه بر مصائب جانسوز ايشان اشك مى ريزند پاداش بى مانندى در انتظار آنهاست واهل بيت (عليهم السلام) به نحوى استثنايى با آنان برخورد كرده اند. معاوية بن وهب مى گويد :
براى تشرف به محضر امام صادق (عليه السلام) اجازه گرفتم. وقتى وارد شدم ديدم آن
حضرت مشغول نماز هستند. منتظر نشستم تا نماز ايشان تمام شد. پس از پايان نماز آن
حضرت شروع به مناجات با خدا نمودند وعرضه داشتند: « اى كسى كه ما را به كرامت و
وصايت ممتاز كرد وبه ما وعده شفاعت داد وعلم گذشته وآينده را به ما عطا نمود ودل
هاى برخى از مردم را به ما متمايل ساخت من وبرادرانم وزوّار قبر ابا عبدالله الحسين
(عليه السلام) را بيامرز؛ زوّارى كه براى نيكى به ما وبه اميد به دست آوردن پاداشى
كه در ايجاد پيوند با ما نهاده اى ونيز شاد كردن دل پيامبرت ـ كه درود تو بر او
وخاندنش باد ـ وفرمان بردارى از ما وخشمگين كردن دشمنانمان وبه دست آوردن خشنودى ات
اموال خود را صرف كردند.... [بارپروردگارا] پس از جانب ما خشنودى ات را پاداش آنان
قرار ده و در شبان و روزان پاسشان دار... و با آنان همراه باش و شر هر ستمگر سركش و
هر آفريده ناتوان يا نيرومند و نيز شر شياطين جن و انس را از آنان به
دور دار وبه آنان كه ما را بر فرزندان واهل وخويشان خود ترجيح دادند بهتر از آنچه انتظار دارند، عطا كن. خدايا... بر آن چهره هايى كه آفتاب رنگشان را دگرگون كرده رحمت كن وآن گونه هايى را كه بر قبر اباعبدالله نهاده مى شود مورد رحمت قرار ده وآن ديدگانى را كه به مهر ما گريان مى شوند مشمول مهر خود قرار ده وآن دل هايى را كه براى ما بى تاب شد وسوخت مشمول مهر خود گردان وفريادهايى را كه براى ماست مشمول رحمت خود ساز. پروردگارا، من اين جان ها واين تن ها را تا زمانى كه در روز تشنگى در كنار حوض
[كوثر] ملاقاتشان كنيم، به تو مى سپارم ». حضرت همان طور كه در حال سجده بودند پيوسته اين دعا را مى خواندند. وقتى مناجات ايشان به پايان رسيد عرضه داشتم : فدايت شوم، اگر اين دعايى كه از شما شنيدم در حق كسى مى بود كه اصلاً خدا را هم نمى شناخت به گمانم كه آتش دوزخ را بهره اى در او نبود...(1)