حال كه دانستيم عزاداران سيدالشهدا (عليه السلام) همانند خود آن حضرت استثنايى اند، قدر بدانيم وبكوشيم حق اين نعمت را ادا كنيم. همان طور كه امام حسين (عليه السلام) دست به فداكارى هاى گوناگون زدند وبسيارى از اهانت ها را به جاى اصحابشان تحمل فرمودند بكوشيم ما نيز با اقتدا به آن حضرت، اهانت ها وسختى هاى روحى را در راه ايشان به جان بخريم. بسيارى از ما براى اقامه شعائر حسينى خستگى وبى خوابى را تحمل مى كنيم واز جسم وپول خود مايه مى گذاريم ولى رنج هاى روحى واهانت ها وشماتت ها را تحمل نمى كنيم. اگر كسى بر ما خرده گرفت كه عزادارى خرافات است، وموجبات تمسخر دشمنان را فراهم مى كند، نبايد دلسرد شويم وبگوييم زخم زبان از زخم تيغ بدتر است.
آرى بدتر است ولى بايد اين زخم زبان ها را هم مانند مولايمان بر خود هموار كنيم وخم به ابرو نياوريم.
تحمل اين زخم زبان ها در راه امام حسين (عليه السلام) عزت دو جهان است واگر شماتت ها را در اين راه تحمل كرديم مشمول دعاى خير ائمه ـ از جمله همين دعاى ياد شده ـ مى گرديم، وتفاوتى ندارد كه اين خرده گرفتن ها از سوى دشمنان باشد يا غير آنها.
چه بسا بعضى، عزادارى را نوعى بى فرهنگى مى دانند وبر عزاداران خرده مى گيرند وآنان را مسخره مى كنند. چنين كسانى بى شك نگون بخت ترين افراد عالم مى باشند. سعى كنيم هرچند جواب اين افراد نادان وعيب جو را مى دانيم تحمل كنيم وبه آنان پاسخ ندهيم. البته فراموش نكنيم كه خدا هرچند از حق خود گذشت مى كند، از توهين به دستگاه سيدالشهدا (عليه السلام) ومبارزه با آن در نمى گذرد. دست خدا پشت اين عزادارى هاست ومشيت الهى بر اين تعلق گرفته است كه اين دستگاه هرساله جلوه ورونق وآوازه بيشترى پيدا كند. تمام زيارات رسول خدا وائمه اطهار ـ عليه وعليهم الصلاة والسلام ـ كه از ناحيه اهل بيت (عليهم السلام) وارد شده است ( وبى شك گفتار اهل بيت گفتار خدا مى باشد ) ولى در عين حال زيارت عاشوراى امام حسين (عليه السلام) مستقيماً به صورت حديث قدسى از جانب ذات بارى تعالى نازل شده است واين نكته از ميان زيارات چهارده معصوم (عليهم السلام) فقط به امام حسين (عليه السلام)اختصاص دارد.
عزاى طويريج كه از سنت هاى دير پا وحسنه است ودر بسيارى از نقاط جهان برگزار مى شود، در عاشوراى امسال ساعت ها طول كشيده است. مى گويند مرحوم سيد بحرالعلوم در زمان مرجعيت خود يك روز عاشورا در محل گذر دسته عزادارى طويريج ايستاده بود وعزاداران را تماشا مى كرد وسينه مى زد. ناگهان حاضران مشاهده كردند كه ايشان يكباره منقلب شدند وعمامه را بر زمين زدند ودر ميان عزاداران رفته، شروع كردند به « حسين، حسين » گفتن وسينه زدن. پس از پايان عزادارى اطرافيان اعتراض كردند كه: آقا اين كار مناسب شأن شما نبود. فرمود: چه كنم، همان طور كه نگاه مى كردم يكباره مولايم آقا امام زمان ـ عجل الله تعالى فرجه الشريف ـ را وسط جمعيت مشاهده كردم.
وقتى حضرت ولى عصر ـ عجل الله تعالى فرجه الشريف ـ پس از گذشت بيش از هزار سال در مراسم عزادارى شركت مى كنند تكليف كسانى كه اين عزادارى ها را مسخره مى كنند معلوم مى شود.
بكوشيم ما نيز چون مولايمان در تحمل دشوارى هاى روحى وجسمى استثنايى باشيم. ان شاءالله خداى متعال همه دوستداران، زائران، عزاداران آن حضرت را به بركت خود سيدالشهدا (عليه السلام)مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد.