مُحَمَّدُبْنُ يَحْيَى وَ غَيْرُهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ وَ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَيْنِ جَمِيعاً عَنْ مُوسَى بْنِ عُمَرَ عَنْ غَسَّانَ الْبَصْرِيِّ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْب وَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُقْبَةَ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْب قَالَ اسْتَأْذَنْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عليه السلام) فَقِيلَ لِي ادْخُلْ فَدَخَلْتُ فَوَجَدْتُهُ فِي مُصَلَّاهُ فِي بَيْتِهِ فَجَلَسْتُ حَتَّى قَضَى صَلَاتَهُ فَسَمِعْتُهُ وَ هُوَ يُنَاجِي رَبَّهُ وَ يَقُولُ يَا مَنْ خَصَّنَا بِالْكَرَامَةِ وَ خَصَّنَا بِالْوَصِيَّةِ وَ وَعَدَنَا الشَّفَاعَةَ وَ أَعْطَانَا عِلْمَ مَا مَضَى وَ مَا بَقِيَ وَ جَعَلَ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْنَا اغْفِرْ لِي وَ لِإِخْوَانِي وَ لِزُوَّارِ قَبْرِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْحُسَيْنِ (عليه السلام) الَّذِينَ أَنْفَقُوا أَمْوَا لَهُمْ وَ أَشْخَصُوا أَبْدَانَهُمْ رَغْبَةً فِي بِرِّنَا وَ رَجَاءً لِمَا عِنْدَكَ فِي صِلَتِنَا وَ سُرُوراً أَدْخَلُوهُ عَلَى نَبِيِّكَ صَلَوَاتُكَ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ إِجَابَةً مِنْهُمْ لِأَمْرِنَا وَ غَيْظاً أَدْخَلُوهُ عَلَى عَدُوِّنَا أَرَادُوا بِذَلِكَ رِضَاكَ
معاوية بن وهب مى گويد:براى تشرف به محضر امام صادق (عليه السلام) اجازه گرفتم. وقتى
وارد شدم ديدم آن حضرت مشغول نماز هستند. منتظر نشستم
تا نماز ايشان تمام شد. پس از پايان نماز آن حضرت شروع
به مناجات با خدا نمودند وعرضه داشتند: « اى كسى كه ما را
به كرامت و وصايت ممتاز كرد وبه ما وعده شفاعت داد
وعلم گذشته وآينده را به ما عطا نمود ودل هاى برخى از مردم
را به ما متمايل ساخت من وبرادرانم وزوّار قبر ابا عبدالله الحسين (عليه السلام) را بيامرز؛ زوّارى كه براى نيكى به ما وبه اميد
به دست آوردن پاداشى كه در ايجاد پيوند با ما نهاده اى ونيز
شاد كردن دل پيامبرت ـ كه درود تو بر او وخاندنش
باد ـ وفرمان بردارى از ما وخشمگين كردن دشمنانمان وبه
دست آوردن خشنودى ات اموال خود را صرف كردند ورنج
سفر را بر پيكرهاى خود هموار نمودند.
فَكَافِهِمْ عَنَّا بِالرِّضْوَانِ وَ اكْلَأْهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ
وَ اخْلُفْ عَلَى أَهَالِيهِمْ وَ أَوْلَادِهِمُ الَّذِينَ خُلِّفُوا بِأَحْسَنِ
الْخَلَفِ وَ اصْحَبْهُمْ وَ اكْفِهِمْ شَرَّ كُلِّ جَبَّار عَنِيد وَ كُلِّ ضَعِيف
مِنْ خَلْقِكَ أَوْ شَدِيد وَ شَرَّ شَيَاطِينِ الْإِنْسِ وَ الْجِنِّ وَ
أَعْطِهِمْ أَفْضَلَ مَا أَمَّلُوا مِنْكَ فِي غُرْبَتِهِمْ عَنْ أَوْطَانِهِمْ وَ
مَا آثَرُونَا بِهِ عَلَى أَبْنَائِهِمْ وَ أَهَالِيهِمْ وَ قَرَابَاتِهِمْ
اللَّهُمَّ إِنَّ أَعْدَاءَنَا عَابُوا عَلَيْهِمْ خُرُوجَهُمْ فَلَمْ يَنْهَهُمْ
ذَلِكَ عَنِ الشُّخُوصِ إِلَيْنَا وَ خِلَافاً مِنْهُمْ عَلَى مَنْ خَالَفَنَا
فَارْحَمْ تِلْكَ الْوُجُوهَ الَّتِي قَدْ غَيَّرَتْهَا الشَّمْسُ وَ ارْحَمْ
تِلْكَ الْخُدُودَ الَّتِي تَقَلَّبَتْ عَلَى حُفْرَةِ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (عليه
السلام) وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْأَعْيُنَ الَّتِي جَرَتْ دُمُوعُهَا رَحْمَةً لَنَا
وَ ارْحَمْ تِلْكَ الْقُلُوبَ الَّتِي جَزِعَتْ وَ احْتَرَقَتْ لَنَا وَ ارْحَمِ
الصَّرْخَةَ الَّتِي كَانَتْ لَنَا اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْتَوْدِعُكَ تِلْكَ
الْأَنْفُسَ وَ تِلْكَ الْأَبْدَانَ حَتَّى نُوَافِيَهُمْ عَلَى الْحَوْضِ يَوْمَ
الْعَطَشِ فَمَا زَالَ وَ هُوَ سَاجِدٌ يَدْعُو بِهَذَا الدُّعَاءِ.
[بار پروردگارا] پس از جانب ما خشنودى ات را پاداش آنان قرار ده ودر شبان وروزان پاسشان دار ودر ميان اهل وفرزندانى كه در وطن برجاى نهادند بهترين جانشين براى آنان باش وبا آنان همراه باش وشر هرستمگر سركش وهر آفريده ناتوان يا نيرومند ونيز شر شياطين جن وانس را از آنان به دور دار وبه آنان كه ما را بر فرزندان واهل وخويشان خود ترجيح دادند بهتر از آنچه انتظار دارند، عطا كن. خدايا دشمنان ما بر [سفر و] بيرون آمدن آنان خرده گرفتند، ولى اين كار باعث نشد كه نزد ما نيايند وبا مخالفان ما از در مخالفت وارد نشوند. پس بر آن چهره هايى كه آفتاب رنگشان را دگرگون كرده رحمت كن وآن گونه هايى را كه بر قبر اباعبدالله نهاده مى شود مورد رحمت قرار ده وآن ديدگانى را كه به مهر ما گريان مى شوند مشمول مهر خود قرار ده وآن دل هايى را كه براى ما بى تاب شد وسوخت وفريادهايى را كه براى ماست مشمول رحمت خود ساز. پروردگارا، من اين جان ها واين تن ها را تا زمانى كه در روز تشنگى در كنار حوض [كوثر] ملاقاتشان كنيم، به تو مى سپارم ». حضرت همان طور كه در حال سجده بودند پيوسته اين دعا را مى خواندند.
فَلَمَّا انْصَرَفَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَوْ أَنَّ هَذَا الَّذِي سَمِعْتُ مِنْكَ كَانَ لِمَنْ لَا يَعْرِفُ اللَّهَ لَظَنَنْتُ أَنَّ النَّارَ لَا تَطْعَمُ مِنْهُ شَيْئاً وَ اللَّهِ لَقَدْ تَمَنَّيْتُ أَنْ كُنْتُ زُرْتُهُ وَ لَمْ أَحُجَّ فَقَالَ لِي مَا أَقْرَبَكَ مِنْهُ فَمَا الَّذِي يَمْنَعُكَ مِنْ إِتْيَانِهِ ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ لِمَ تَدَعُ ذَلِكَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَمْ أَدْرِ أَنَّ الْأَمْرَ يَبْلُغُ هَذَا كُلَّهُ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ مَنْ يَدْعُو لِزُوَّارِهِ فِي السَّمَاءِ أَكْثَرُ مِمَّنْ يَدْعُو لَهُمْ فِي الْأَرْضِ.(1)
وقتى مناجات ايشان به پايان رسيد عرضه داشتم: فدايت شوم، اگر اين دعايى كه از شما شنيدم در حق كسى مى بود كه اصلاً خدا را هم نمى شناخت به گمانم كه آتش دوزخ را بهره اى در او نبود. به خدا قسم آرزو كردم كه كاش حج نمى گزاردم ولى به زيارت امام حسين (عليه السلام) رفته بودم. حضرت فرمودند: تو چقدر به او نزديكى، پس چه چيزى تو را از رفتن به آن جا باز مى دارد ؟ وفرمود: چرا اين كار را فرو نهاده اى ؟ عرضه داشتم: جانم به قربانت: نمى دانستم كار
[زائران ودوستان ابا عبدالله الحسين (عليه السلام)] تا اين مقدار ارجمند است. حضرت فرمودند: اى معاويه، كسانى كه در آسمان براى زائران ايشان دعا مى كنند بيشتر از كسانى هستند كه در زمين برايشان دعا مى نمايند.
وصلى الله على محمد وآله الطاهرين