تأثير روزه بر اعصاب

يكى از نويسندگان غربى می گوید: تعداد وعده هاى غذا و منظم بودن آن و گستردگى انواع غذا باعث مى شود كه وظيفه هم آهنگى دستگاه هاى بدن كه نقش مهمى را در زندگى بشر ايفا مى كند، بى نتيجه بماند. منظور ما وظيفه هم آهنگى است كه به مسئله احتياج بدن به غذا بستگى دارد. همه اديان، روزه را به خاطر فوايد و بهره برى هاى بسيارى كه دارد واجب دانسته اند. محروميت غذا در مرحله اول باعث مى شود كه انسان احساس گرسنگى كند. هم چنين باعث نوعى بيدارى اعصاب مى شود و بالاخره انسان، ضعف و ناتوانى را احساس مى كند اما در عوض، پديده هاى معيّن و پنهان در بدن حاصل مى شود كه به مراتب از ضعف مهم تر است، زيرا قند كبد و چربى زير پوست و پروتئين ماهيچه ها و غدد، تحرك پيدا مى كند و همه اندام ها، مواد غذايى خود را از دست مى دهند تا خون و قلب و مغز در حالت طبيعى خود باقى بماند. در حقيقت، روزه همه بافت هاى بدن ما را پاك مى كند و اعتدال آن را باز مى گرداند.