درآمدى بر فلسفه روزه در اسلام

روزه از نظر بهداشت جسم و سلامت‏ بدن و ابعاد ديگر داراى فوايد فراوانى است، روزه در سلامت معده و پاكسازى آن از انواع غذاها كه موجب انواع بيمارى ‏هاست اثرات فوق العاده ‏اى دارد.
معده از جمله اعضاى فعال بدن است. از معدود اندمهايى است که کمتر استراحتى در طول سال و حتى عمر آدمى به آن داده مى شود .لذا ماه رمضان و روزه فرصت خوبى است براى استراحت و حتى ترميم بافتهاى فرسوده آن.
نخستين اثر روزه که صورت آشکار و علنى دارد همين بهداشت معده است که اثرات مستقيم آن در ساير ندامها من جمله دندان، مرى، اثنى عشر و روده قابل ملاحظه است و منجر به پاکيزکى اينها مى شود.
پيامبر خدا فرمود: «المعدة بيت كل داء، و الحمئة راس كل دواء» ( اركان الاسلام، ص 108)
معده مركز و خانه هر دردى است، و پرهيز و اجتناب (از غذاهاى نامناسب و زياد خورى) اساس و راس هر داروى شفابخش است.
فوائد كم خورى از نظر بهداشت و تندرستى جسم و روح، درست است كه آدمى تاب گرسنگى زياد را ندارد، و اسلام هم نخواسته است كه انسان خود را در زحمت تحمل گرسنگى زياد قرار دهد، بلكه در بعضى روايات رسيده است: «اللهم اعوذبك من الجوع‏» (مجمع البحرين، ماده جوع)
خدايا از گرسنگى به تو پناه مى ‏برم.
البته منظور اينست که از پرخورى پرهيز شود وگرنه تحمل قدرى گرسنگى براى انسان مفيد هم هست.
از نظر بهداشت و تندرستى، بايد غذا كمتر مصرف شود، و هنوز اشتهاء تمام نشده، دست از غذا خوردن بكشد، به تجربه ثابت‏ شده است. افرادى كه كم مى‏ خورند، از كسانى كه هميشه سير مى‏ خورند سالم‏تر مى ‏باشند، و تن درست‏ترند.