مصلح امت

آن سراپا ادب و علم و هنر رفت كــــــــــه رفت

آه و افسوس كه دلدار سفر رفت كه رفــــــــت

آيت الله مجدد به سفر رفت كـــــــــــــــــه رفت

آنكه او مايه تجديد حيات ما بـــــــــــــــــــــــــود

نابغه مردى از ابـنــاى بشر رفت كـــــــــــه رفت

مصلح امت و دلسوز مسلمانان بــــــــــــــــــود

باورم نيست كه چون سايه زسرم رفت كه رفت

مرجع عادل و آگاه زاوضاع زمـــــــــــــــــــــــــان

قلمش شهد و بيانش چو شكر رفت كـــــه رفت

آنكه با آنهمه تأليف گران قيمت بــــــــــــــــــود

ناگهان پشت به ما كرد و دگر رفت كـــــــــه رفت

باورم نيست كه آن مونس جان عشــــــــــــــاق

فاتح رزم به ميدان خطر، رفت كــــــــــــــــه رفت

مجتهد بود و مجاهد به ره علم و عمـــــــــــــــــل

در ره فاطمه (س) با خون جگر رفت كــــــه رفت

پيرو راه علي (ع) بود و چو مولا مظلــــــــــــــــوم

ناگهان خون دل از اشك بصر رفت كــــــــــه رفت

تا كه از مهدى (عج) و از نائب او كردم يـــــــــــاد

اعلم آگه و داراى اثر رفت كــــــــــــــــــــه رفت

ديده اهل ولا سوى شاراتش بـــــــــــــــــــــــــود

تا كه خاموش كند هر چه شرر رفت كـــه رفت

آنكه مى كرد سفارش به مدارا و تـــــــــــــــلاش

صبح نزديك بود گر چه سحر رفت كــــــــه رفت

چه كنم در پى او؟ رو به چه كس بنمايــــــــــــم؟

زنده علم كه گويد ز نظر رفت كــــــــــــــه رفت

ماند جاويد به تاريخ اثر شيــــــــــــــــــــرازى (ره)

آه از سينه پر سوز پسر رفت كـــــــــــــه رفت

سر و قامت پدرى از بر ما شد سوى دوســـــــت

تا نگويى همه عمرم به هدر رفت كـــــــه رفت

گام بگذار به راه وى و چون او مىكــــــــــــــوش

بى جهت نيست كه با شوكت وفر رفت كه رفت

بر تر از خون شهيد است مداد علمــــــــــــــــــاء

چون زگزجبينه دين، ناب گهر رفت كـــــــــه رفت

رهبرى تسليت رحلت او گفت به مــــــــــــــــــــا

كه به فرمان قضا ميرقدر رفت كـــــــــــــــه رفت

ياد عباس كن و علقمه، سيد صــــــــــــــــــادق

كن دعا تا كه عيان گردد، خورشيد نهان

اى «مجاور» كه پس ابر قمر رفت كه رفت

سراينده :  شيخ محمد ابراهيمى (مجاور)

مشهد مقدس (1380/10/6)   

برگشت