الحمد لله رب العالمين وصلوات الله وسلامه على رسوله الأمين محمد المصطفى وآله الطاهرين.

وبعد: اراده حضرت باريتعالى چنان بود كه شهادت سيد الشهداء حضرت امام حسين (عليه السلام) را از براى كليه بشر نه تنها براى نسلهاى پس از ايشان بلكه براى انبياء و پیامبران پیش از آنحضرت مايه و مصدر دو امر عظيم و فلسفه بزرگ قرارگیرد.

نخست: عَبرت كه همانا اشک و سرشک و گریه کردن است، دوم: عِبرت كه همانا پند آموزى و اقتداء و عبرت گرفتن است.

اما امر نخست كه عبرت و اشک باشد: پس خداى خالق متعال اين امر را با اولين مخلوق بشرى خود حضرت آدم (عليه السلام) آغاز نمود آنگاه كه جبرئيل (عليه السلام) وى را با اسامى پنج تن آل عبا (محمد و على و فاطمه و حسن و حسين عليهم السلام) آشنا ساخت و آن حضرت پرسيد: (ما بال إذا ذكرت الحسين عليه السلام تدمع عيني وتثور زفرتي)، (چه مى شود مرا كه هرگاه ياد حسين مى كنم اشک از چشمانم سرازير مى گردد و آه و اندوه از جانم به در آيد)، و بهمين كيفيت نيز خداى متعال اين امر را با ديگر پیامبران عظيم خود ادامه داد، آن هنگام كه گذرشان به سرزمين كربلا مى رسيد و براى هر يك حادثه اى ناكَوار و مصيبتى رنجبار رخ مى داد، و چنين يادمانى را حضرت حق در سراسر تاريخ ممتد نموده تا جائيكه حضرت امام حسين عليه السلام فرمودند: (أنا قتيل العبرة لا يذكرني مؤمن إلا بكى)، (من كشته اشك هستم و هيچ مؤمنى مرا ياد نمى كند مگر آنكه گریان شود).

اما امر دوم كه عبرت و پند آموزى باشد: امام صادق عليه السلام در زيارت اربعين جد بزركَوارش، حضرت حق را مخاطب قرار داده عرض مى نمايند: (بذل مهجته فيك ليستنقذ عبادك من الجهالة وحيرة الضلالة)، (يا رب حسين عليه السلام جانش را فداى تو نمود تا بندكَانت را از جهالت و سركَردانى و كَمراهى برهاند و نجات دهد) كه مطلب مورد نظر اين قسمت از زيارت را مى توان در چند ماده خلاصه نمود:

اولاً: رهائى همه بندگان از گمراهى و سرگردانى، نه تنها كَروه يا امتى و يا نسلى از نسلهاى جوامع بشرى.

ثانياً: (نجات و رهايى) كه اشاره است به آنچه را كه تمامى ملتها را همواره فرا گرفته و آنان را در انواع گرفتاریها و بلاهاى عظيم نگون بخت ساخته كه البته زير بناى همه آنها جهل و نادانى و كَمراهيست.

ثالثاً: (حيرت و سركَردانى) كه اكثر مردان را در مسير زندكَى و سرنوشت خود مبتلا و حيران نموده.

اينها بخشى از اهداف و آرمانهائيست كه حضرت سيد الشهداء عليه السلام آنرا در كَفتارها و كردارهايشان به ثبت رسانده و در پیامدهاى واقعه عاشوراء متجلى ساخته اند.

و چه شايسته است كه مؤمنان در هرجا و مكانى هستند هر يك از آنان با آنچه از توانائى و امكانات كه در اختيار دارند در راه بسيج جهانى و ترويج عالمى اين دو فلسفه عظيم همت گمارند.

نخست: پيرامون عَبرت و اشك: با برپائى مجالس سوكَوارى و عزادارى و شعائر حسينى كه همانا امتداد حقيقى شعائر الله است و قرآن مجيد آنرا از نشانه هاى ايمان قلبى دانسته مى فرمايد: (من تقوى القلوب)، و اهميت آن تا جائيست كه حتى (جزع و بى تابى) كه در كليه مصيبتها مذموم است، در راه سيد الشهداء عليه السلام و در مصيبت واقعه عاشوراء مورد ستايش و اجر و ثواب قرار كَرفته، و تا جائيست كه كَريه و اشك پیاپى، در اين مصيبت پلکهاى اهل بيت عصمت و رسالت عليهم السلام را مجروح ساخته همانكَونه كه از حضرت رضا عليه السلام روايت شده به ريان بن شبيب فرمودند: (إن يوم الحسين أقرح جفوننا) و تا جائيست كه از چشمان مبارك حضرت ولى الله الأعظم صاحب الزمان مهدى منتظر صلوات الله عليه وعجل الله تعالى فرجه الشريف در اين عزا بجاى اشك خون جارى ساخته همانگونه كه از حضرتش روايت شده در زيارت ناحيه عرض مى دارد: (ولأبكين عليك بدل الدموع دماً).

دوم: فلسفه عِبرت والكَوكَيرى و پند آموزى از قيام سيد الشهداء عليه السلام و واقعه عاشوارء كه همانا سعى و تلاش روز افزون و عمل مجدانه در راه ريشه كن كردن جهل و نادانى و كَمراهى از ميان عامه مردم است آنچنانكه بارها و بارها مورد تأكيد حضرت سيد الشهداء (عليه السلام) بوده و در زمانهاى مختلف و مكانهاى كَوناكَون و از بدو خروج حضرتش از مدينه جد بزركَوارش پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) سپس در مكه مكرمه و پس از آن در ميان راه كربلاى معلى و در كربلاء و در شب و روز عاشوراء در قالب سخنرانيها و خطبه ها و نامه هايشان تأكيد مى ورزيدند.

بديهى است كه اين خواسته هر كَز تحقق نمى يابد مكَر با تلاش و هماهنكَى همكَانى، و اخلاص نيت در دركَاه حضرت سبحان، و فداكارى و از خود كَذشتكَى و جانفشانى در راه بيدارى و روشنكَرى بندكَان الهى و كَسترانيدن نور اهل بيت عليهم السلام به هر كوى و برزن و هر شهر و روستا و هر خانه و كاشانه و به هر مرد و زن و پسر و دختر.

و همچنین در راه پياده نمودن تمامى عملكردهاى حضرت امام حسين (عليه السلام) در استفاده از عاشوراء جهت نجات ورهائى بندكَان خداى متعال از ستمهاى قرن حاضر و كشتار و خونريزى و آواركَى و شكنجه و پايمالى كرامت ها و ارزشهاى انسانى كه در دنياى امروز بسيارى از مردم جهان و على الخصوص مسلمانان از آن به شدت رنج مى برند.

و همچنين در راه گسترش و عمومیت بخشیدن به اصول و فروع اسلام، از تمامى ابزارهاى رسانه اى و وسائل تبليغاتى در تمامى راهبردهاى زندكَى استفاده كنيم.

از خداى متعال توفيق همكَان را در اين عِبرت و پند آموزى و آن عَبرت و اشكريزى مسئلت دارم.

29 / ذى الحجة الحرام / 1422 هـ.ق

قم المقدسة 

صادق الشيرازي