بسم الله الرحمن الرحيم

موضوع: يـــاد خــدا

جمعه مورخ هفتم جمادى الثانى علامه سيد حسين شيرازى در جمع عده اى از نوجوانان و جوانان قارى قرآن مجيد مهمان از شهر كاشان مطالبى را در خصوص ارتباط با خدا و فوايد آن با ذكر تاريخ يكى از مومنين شهر قم،  ذكر نمودند كه اختصارا به شرح زير تقديم مىگردد:

خداى متعال در قرآن مجيد در اوايل سوريه روم مىفرمايد: « و يوم تقوم الساعة يومئذ يتفرقون ». يكى از مظاهر روز قيامت كه بسيار مهم است اين است كه تمام اجتماعاتى كه در دنيا بوده از هم پاشيده مىشود. همه از هم جدا مىشوند.

شخصى است به نام عيسى بن عبدالله از اصحاب امام جعفر صادق عليه السلام كه اهل شهر قم بوده. آمد خدمت امام صادق عليه السلام (اين روايت در كتاب كافى است). حضرت به ايشان فرمودند: اى عيسى از ما نيست و قيمت و ارزش ندارد كسى كه در يك شهرى باشد كه در آن شهر صد هزار نفر يا بيش از صد هزار نفر باشند و كسى در آن شهر بهتر از او باشد.

خيلى كار سختى است كه انسان در يك شهرى، بهترين آن شهر باشد. اين حرف آنقدر در عيسى بن عبدالله اثر گذاشت تا بجايى رسيد كه روايت دارد حضرت صادق عليه السلام در هنگامى كه اين عيسى آمد خدمتشان، دو چيز به او دادند. اول به وى گفتند: انت منّا اهل البيت، اين معنايش اين است كه عيسى بن عبدالله، به مقامى رسيده كه اورع از او در شهرش نباشد. دوم يك احترام خاصى حضرت صادق عليه السلام از ايشان بعمل آوردند آن هم وقت رفتن عيسى، خجت خدا پيشانى ايشان را بوسيدند.

امروز آقاي والد نقل فرمودند راجع  به اين مسئله كه انسان در هر حال خدا را احساس مىكند. درجات روز قيامت بر اين اساس است. يك كس بيشتر از خدا مىترسد، مقامش نيز نزد خدا بيشتر است.

يك جمله كليد سعادت انسان است و آن اينكه « در هر جايى ياد خدا كند و ترس از خدا داشته باشد » و سعى كند يا خدا را از خودش دور نكند.

روايت دارد وقتى انسان به نماز مىايستد، شياطينى او را احاطه مىكنند تا حواسش را پرت كنند. در هر چيز زيبا و هر چيز لذت آميز چه لذت خوب باشد، چه لذت چشم و... باشد، اينها نقطه هايى است كه انسان يادش از خدا مىرود، چون شياطينى هستند در چنين اوقاتى سراغ انسان مىآيند تا حواس او را پرت كنند.

راستى اگر به اندازه يك چشم بهم زدن خدا انسان را رها كند چه مىشود؟ يك مثال مىزنم: گاهى انسان يك سكته مغزى مىكند، يك ثانيه در اين منطقه فرمان كه مغز باشد اگر بايستد، شخص يكوقت چهل سال معلول است. مغز اگر يك ثانيه به بدن بگويد من با تو كارى ندارم، مىبينيد يك گرفتارى برايش درست مىشود و تا آخر عمر گريبان گير اوست.

اگر خدا از انسان رو بگرداند، و اين به خاطر آن است كه انسان از خدا روى گردانده و اگر خداى ناكرده اينگونه شود يكوقت مىبينيد شخصى چهل سال گناه مىكند و هر كارى هم مىخواهد بكند كه از آن نجات يابد، فايده اى ندارد.

اين همان قصه سكته مغزى است ممكن است خدا يك چشم بهم زدن نظرش را از انسان بردارد و انسان در يك بدبختى بيفتد كه اين بدبختى ده سال طول بكشد، اين خطر اعراض از خداست، خطر فراموش كردن خداست و آن طرف هم احترام حضرت صادق عليه السلام از آن شخص است كه اثر هميشه به ياد خدا بودن است. از خداى متعال مىخواهيم كه ما را به خودمان وا نگذارد. انشاءالله

ارسال گزارش: پايگاه آيت الله العظمى شيرازى - قم مقدس