سخنرانی حضرت آيت الله العظمی سيد صادق شيرازی

 در جمع مهمانان لبنانی در روز 19 محرم 1243هـ.ق

در ابتدا از حضور برادران و خواهران مؤمن لبنانی که از سفر عبادی حج و عمره و زيارت چهارده معصوم (عليهم السلام) در مدينه و عتبات عاليات شهرهای مقدس نجف اشرف و کربلای معلا و کاظمين و سامرا و قم و زيارت حضرت امام رضا (عليه السلام) بازگشته‎اند «تشکر می‎کنم» و از خداوند می‎خواهم اعمال حج و عمره و زيارات ايشان را قبول و دعاهايشان را مستجاب نمايد.

از فرمايشات حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) است که فرمود: خداوند ما را برگزيد و از برای ما شيعيانی اختيار کرد تا ما را ياری دهند، در خشنوديی ما خشنود شوند، در اندوه ما اندوهگين شوند و از جان و مال خويش در راه ما گذشت نمايند، ايشان از مايند و ما نيز از ايشان.

خداوند اهل بيت عصمت و طهارت (عليهم السلام) را از ميان جمعی از مردم و فرشتگان خود برگزيد.

امير المؤمنين (عليه السلام) نيز شيعيان را به چهار صفت توصيف می‎نمايد و بعد به آنان بهترين مدال را عطا می‎کند.

اولين صفت را می‎فرمايد: ما را ياری می‎دهند «يعنی ياری اهل بيت (عليهم السلام)» صفت دوم می‎فرمايد از خشنودی ما خشنود می‎شوند، صفت سوم می‎فرمايد از حزن و اندوه ما اندوهناک هستند، صفت چهارم آن است که در راه ما از جان و مال خويش بذل و بخشش می‎نمايند.

در زبان عربی کلمه بذل و بخشش با عطا کردن تفاوت می‎کند، عطا کردن می‎تواند از روی اجبار و اکراه باشد اما بذل نمودن از روی اختيار است.

امام (عليه السلام) می‎فرمايد بذل می‎کنند، يعنی در عين حال که آزاد هستند که عطا بکنند يا نكنند ولی (از روى رضايت) می‎بخشند، آنهم بذل جان و مال، پس اگر کسانی به اين صفتها آراسته شدند، ايشان از مايند «از اهل بيت (عليهم السلام)»، اين تنها سلمان «فارسی» نبود که از اهل بيت به شمار می‎آمد، هر کس که در او اين صفات جمع شود از ما اهل بيت (عليهم السلام) است. و در روز قيامت با ما محشور شده و در جمع ما اهل بيت هست.

اما يک سخنى براى برادران ويكى هم برای خواهران:

اما برادران عزيز و مؤمن امام حسين (عليه السلام) در همان حال که پند و اندرز بود، اشک و سرشک نيز بود و بدين سبب است كه ايشان می‎فرمايد: من کشته گريه‎ام.

شما آقايان در وطن خودتان لبنان وظايف خود را نسبت به عزاداری سيد الشهداء و گريه «بر مصائب» ايشان، انجام می‎دهيد، اين گريه «عزاداری» را بايد حفظ کرد. و لذا بر يکايک «برادران مؤمن» لازم است تا با اقامه مجالس و شعائر حسينی نقش خود را ايفا نمايند.

پس بر شما لازم است که همه اين اعتقادات و انديشه‎ها و دين را بی کم وکاست به نسل آينده که پس از شما می‎آيند منتقل کنيد، آنها را به جوانانتان، به فرزندانتان، به خانواده‎هايتان، به نزديکانتان، دوستانتان، سالم و بی‎نقص برسانيد.

همانگونه که نسل قبل از شما به شما منتقل نموده است.

اما سخنی كه با خواهران دارم:

امام صادق (عليه السلام) فرمود: بر بانوان مؤمنه واجب است با ياد امام حسين (عليه السلام) حضرت فاطمه (عليها السلام) را خشنود نمايند.

هر يک از «شما» بانوان که بتواند «به نوعی» وظيفه خود را نسبت به «زنده‎نگاه داشتن» ياد امام حسين (عليه السلام) ايفا نمايد، بايد (به وظيفه خود) عمل کند و حضرت فاطمه (عليها السلام) را خشنود نمايد زيرا آن حضرت چشم به راه اقامه اين يادمان است و از برپائى آن خشنود می‎شوند.

ولى بانوان مؤمنه چه نقشی را می‎توانند در احيای يادمان امام حسين (عليه السلام) ايفا کرده و در نتيجه حضرت فاطمه را خشنود کنند.

در واقع آماده سازی و هدايت و ارشاد دختران نسل آينده خود همان وظيفه است.

اين تکليف همه شما بانوان مؤمنه می‎باشد، اگر يک دختر جوان از اهل بيت (عليهم السلام)، از مسجد، از دين جدا و دل زده شود، مسئوليت آن با شما بانوان است. اگر يک دختر جوان از راه اهل بيت جدا شد طعمه گرگهای انحراف عقيده و اخلاق خواهد شد.

پس اگر با احساس مسئوليت مانع از آن بشويد که اين انحرافات پيش نيايد مصداق اين حديث شريف خواهيد بود که (امير المؤمنين عليه السلام فرمود): ايشان از مايند و برای ما.

از خداوند متعال توفيق قبولی اعمال را خواهانم بمحمد و آله الطاهرين.