نمادى از غم وانده در روز عاشورا

بسم الله الرحمن الرحيم

هميشه در طول تاريخ حزن و اندوه آدمى به وسائل مختلفى ابراز ميشده است كه حاكى از شدت و يا ضعف مصيبت بوده است.

به عنوان نمونه هنگاميكه حضرت على عليه السلام بر بالين همسر باوفايش حضرت صديقه كبرى فاطمه زهرا سلام الله عليها حاضر ميشود از شدت مصيبت عمامه خود را بر زمين ميزند.

ويا علامه بحر العلوم اعلىالله مقامه ميگويد: در يكى از سالها در روز عاشوراى حسينى در عزاى طويريج (هيئتي است كه همه ساله از شهر طويريج با پاى برهنه و بر سرو سينه زنان به طرف كربلا مي آيند) شركت كردند ناگهان متوجه شدم كه وجود مقدس امام زمان عجل الله تعالى فرجه الشريف همچون ديگر عزاداران بر سر وسينه ميزند و با يك دنيا حزن و اندوه اين جمله را فرياد مي زند و يا نمونه هاى ديگرى كه در تاريخ آمده است.

از اين رو بزرگان و علماى عراق از شب عاشوراى حسينى تا شام غريبان حضرت ابىعبدالله الحسين عليه السلام به عنوان علامت حزن و اندوه عبا را از شانه انداخته و پاى برهنه در مجالس و محافل و دسته هاى عزادارى شركت مي نمودند.

بر اين اساس همه ساله حضرت آيت الله العظمى سيد صادق حسينى شيرازى مد ظله العالى همچون ديگر بزرگان عباى خود را از شانه انداخته و با پاى برهنه از منزل خارج ميشوند.

گفتنى است كه معظم له همه ساله در پيشاپيش دسته عزاداران به طرف حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه سلام الله عليها مشرف مي شود اما امسال با توجه به كسالتى كه اخيراً بر ايشان عارض شده است تا منزل برادر مكرمشان مرجع فقيد حضرت آيه الله العظمى سيد محمد شيرازى اعلى الله مقامه تشريف آورده و در بين عزاداران حاضر شدند.

خبرنگار پايگاه آيت الله العظمى شيرازى - قم مقدسه