نبوديم، ضرورى است كه در پى دستيابى به مكارم اخلاق و ارزش هاى رفتارى باشيم زيرا آدمى را به سوى راه هاى

 ويژگىها و توانمندىهاى كاملاً جدا و مستقل و برخى آن را مجموعه صفات وابسته و در هم تنيده مىدانند، آشكــــار 

 مىشود. بلكه در حقيقت ساختار انسانى و شخصيت او به بـنـيـان و سازه اى مى مانـد كه از ويژگى هـاى مـشخصــى

 برخوردار است و درعين كمال، بعضى از آن صفات با ديگر صفات تعاون و هميارى مي كنند وهمواره برخى از آنها

 بر ديگر صفات تأثير گذار است  به گونه اى كه مثلاً تأثير پذيرى و فشارهاى روانى، توان اند يشيـد ن را به تعطيــــل

مىكشاند و تهّور و جسارت، حكمت را از بين مىبرد و غباوت و كودنى بربزرگ منشى و جلالت آدمى تـأثـيــر منفـــى 

مىگذارد.

 در اين راستا دستاورد نوين پژوهشگران ايتاليائى را مطرح مىكنيم كه درباره تأثير بخشش و گذشت،مطالعاتــــى را 

 داشته است. اهميت گذشت و عفو تنها نه از آن جهت مهم است كه ارزش اخلاقى و سفارش اديان آسمـــــانى است،

بلكه علاوه بر آن تسامح و گذشت براى سلامتى آدمى بسيار مفيد و تأثير گذار است.

 پروفسور پيتروپيترين، دانشمند متخصص اعصاب در دانشكده علوم پزشكى پيزا در ايتاليا اعلام كرد:

 گذشت و بخشش بر فرايندهاى روانى و عصبى كه منشأ و خواستگاه افسردگى هستند – تأثير مثبت مىگذارند و اگر

 عفو و گذشت نباشد اين فرايندها، بر سيستم عصبى و عقل آدمى تأثير ناهنجارى مىنهند.

 وى گفت: طلاق پارامتر بالائى در افسردگى دارد و مىتواند توازن وتعادل انسان را مختل كند و روحيه و روان آدمى

 را بياشوبد. 

بهترين راهكارِ پرهيز از تأثيرات منفى بر مغز و جسم، آن است كه از ديگران در گذريم و آنها را ببخشيم.

در تجربه ديگر پژوهشگران دانشگاه ويسكونسين، آزمايــــش هائى برروى چهـل وشــش نفر مرد مبتــلا به بيمــارى 

شاه رگ قلب، كه در زندگى خود با جنگها يا خاطرات تلخ دوران كودكى يا مشكلات و ناهنجــارىهاى خانوادگـــــى يا

ناكامى در كارها روبه رو بوده اند و اكنون از آن رنج ها رهائى يافته اند، انجام داده اند.

آن گروهى كه در گذر مرور زمان اهل گذشت و بخشش بوده اند، جريان خون آنها ملايـــم و سالم است و آنان كه در

زندگى خود از روحيه گذشت و بخشش برخوردار نبوده اند ،به مشكلاتى درامر جريان خون در قلب دچار  شده اند.

 در پژوهه اى كه در ايالت تنيسى امريكا منتشر شده است چنين اعلام شد:

 گذشت و عفوِ مردم، فشار خون را كاهش مىدهد. كاتلين لوليرااستاد روانشناسى دانشگاه تنيسى به اتفاق جمعـــى 

از پژوهشگران، 107 دانشجو را مورد آزمايش قرار دادند. اين دانشجويان همگى در معرض نيرنگ يا اهانت ديگران

  قرار گرفته اند. در اين آزمايش عوارض جسمىآنان را بررسى كرده اند و از آنها سؤال شد كه احساسشــــــان را

 نسبت به عفو و گذشت و بخشيدن ديگران چيست؟

 در اين كاوش مشخص شد آنانكه تمايلى; به بخشش دارند، هنگام گفت وگو از اضطراب و غم خود مى كاهيدند كه 

عمدتاً مردان بودند.

از سوى ديگر كسان ى كه تمايل ى به بخشش وعفو ندارند و برا ى مدتى طولانى تمايلى به آرام بخشى وكاهش انـدوه

 خود ندارند، به گونه ا ى محسوس و چشمگير از فشار خون و اضطراب رنج مى برند كه عمدتاً از جنس خانم ها

هستند. 

همچنين كنترل اعصاب انگيزه و عامل سلامتى است زيرا، خشم وغضب اگر هدايت نشود، حالتىاز ناهنجـــــــارى و

پرخاشگرى را به وجود مىآورد و اگر اين حالت اسمترار يابد باعث مىشود كه به صورت پيوسته فشــــــــــار خون  

بالا رود واين يعنى افزايش احتمال بروز بيمارىهاىقبلى وساير بيمارىها. علاوه بر اين موجب انزواطلبى و گوشه

گيرى و تاثيرهاى ناهنجار روحى مى شود. 

 درگزارشىآمده است كه با افزايش سن آدمى اخلاص و بخشش در روحيه ومنش او رو به فزونى مى نهد. 

پژوهشگر دانشـگاه استـانـفــورد در ايـالـت كالـيـفـرنـيـا خانم سلانجى سرواستاوا پژوهشى را منتشر كرد كه در آن 

 132 زن و مرد را مورد آزمايش قرار داده است كه سن  آنها حداقل 21 وحداكثر 60 سال مى باشد.

دستاورد اين پژوهش اين است كه اخلاص، ويژگى كه شامل نظم بخشيدن به كارها و رعايت انضباط در زندگىاست،

عمدتا پس از بيست سالگى رو به افزايش مى گذارد ولى گذشت و تسامح كه شامل صفات مهرورزى و سخـــاوت به

  ديگران است، از دهه سوم عمر آدمى افزايش مى يابد همچنين نبايد ارتباط اين صفت و ارزش اخلاقى را در روابط

 اجتماعى و انسانى از نظر دور دانست، همان گونه امام