بسم الله الرحمن الرحيم

در اولين ديدار كه روز چهارشنبه اول ماه مبارك رمضان صورت پذيرفت از مرجع عالى قدر سؤالات بسيارى پرسيده شد؛ از جمله در خصوص حرج شديد و ملاك افطار براى بيمارانى سؤال شد كه دچار تشنگى فراوان مى باشند.
ايشان فرمودند: «اگر لازم شد كه بيمار پيش از به جا آوردن نماز، آب بنوشد، مى تواند غذا نيز بخورد و در آن صورت روزه اش اشكالى ندارد. نقل است كه آية الله ميلانى در كربلا ابتدا افطار مى كرد و سپس براى اقامه نماز جماعت خارج مى شد».
در اين جلسه در خصوص موضوع كثيرالسفر نيز سؤال شد. ايشان درباره كسى كه دو روز در هفته مسافرت مى كند فرمودند: «لازم است نماز و روزه اش را به صورت معمولى به جا آورد. همچنين كسى كه دو وطن دارد بايد در هر دو وطن نمازش را تمام بخواند و روزه اش را به جا آورد».
سؤال شد: اگر شخصى در جايى نماز صبح را به جا آورد و سپس با هواپيما به سفر پرداخت و به شهرى وارد شد كه هنوز در آن جا وقت اذان صبح فرا نرسيده بود، آيا بايد دوباره نماز صبح را در آن شهر نيز به جا آورد؟
ايشان پاسخ دادند: «بعضى از علما چنين نظرى دارند؛ يعنى مى گويند بايد مجدداً نماز صبح را بخواند، اما استنباط بنده چنين است كه نماز اول كفايت مى كند».
يكى از حاضران پرسيد: در برخى نقاط جهان مانند كشورهاى اسكانديناوى (شمال اروپا) شب يا روز به تنهايى 21 يا 22 ساعت است. ساكنان اين مناطق در خصوص روزه چه تكليفى دارند؟
مرجع عالى قدر پاسخ دادند: «بايد به اندازه اى كه در كشورهاى ديگر نظير عراق و ايران و حجاز متعارف است روزه بگيرند و البته برخى صاحب نظران ساعات متعارف را از 16 تا 18 ساعت برآورد كرده اند».