بسم الله الرحمن الرحيم

مراسم سوگوارى وعزادارى شهادت پيشواى آزادگان وسالار شهيدان حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام در ششمين روز از ماه محرم در بيت مرجعيت وفقاهت آيةالله العظمى شيرازى با حضور طلاب وعلماى حوزه علميه قم وده ها تن از مردم عزادار وعاشق اهل بيت عليهم السلام برگزار شد.
در اين مراسم باشكوه خطيبان ارجمند حجج اسلام ومسلمين رسولى قمى، قاضى زاهدى، حاجيان وآل طه به تشريع ابعاد حماسه حسينى وذكر مصيبت حضرت سيدالشهدا عليه السلام پرداختند.
مهمترين محورهاى مطرح شده در مراسم امروز چنين است:
1. اولين روضه امام حسين عليه السلام به امر خداى متعال، توسط جبرئيل براى حضرت آدم عليه السلام در بهشت خوانده شده است كه براساس روايات، وقتى جبرئيل اين روضه كوتاه را خواند، همراه با آدم عليه السلام مانند مادر فرزند از دست داده گريه كرد ودر مصيبت سالار شهيدان عليه السلام چشمانش اشكبار گرديد.
2. امروزه به قدرى دستگاه امام حسين عليه السلام گسترش يافته است كه در دورترين نقاط جهان حسينيه ها ومراكز مذهبى تأسيس شده ومجالس عزادارى سيدالشهدا عليه السلام در همه جاى دنيا برپا مى شود واين خواست خداى متعال است كه مى خواهد دستگاه امام حسين عليه السلام رونق وگسترش يابد ونام وياد آن حضرت هر روز بلندآوازه تر شود.
3. امام حسين عليه السلام بيعت با يزيد ستمگر را نپذيرفت تا در برابر ظالمان سر تعظيم فرود نياورده باشد وبتواند دين جدش را احيا كند.
4. هدف معاويه از تعيين جانشين براى خود وگرفتن بيعت از مردم براى فرزندش يزيد اين بود كه بتواند اساس اسلام را نابود كند ودين خدا را ريشه كن سازد.
5. توحيد واقعى آن است كه انسان هيچ كس را منشأ اثر نداند وجز پروردگار جهانيان، هيچ يك از آفريده ها را مؤثر نشمارد.
6. برادرىِ دينى از برادرى نسبى وطبيعى ارزشمندتر ومهمتر است؛ زيرا برادرى نسبى وطبيعى در انسان وحيوان مشترك مى باشد ولى برادرى دينى مختص مؤمنان است. خداى متعال به حضرت نوح درباره فرزندش گفت: إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صَالِحٍ؛(1) او از خاندان واهل تو نيست، بلكه او عملى غير صالح است.
در صدر اسلام نيز مسلمانان به خاطر دين واعتقاد وايمان خود بر سر برادر، پدر وخويشاوندان خود شمشير مى كشيدند وآنان را خويشاوند خود نمى شمردند. براى نمونه مصعب بن عمير كه از اصحاب فداكار پيامبر صلّى الله عليه وآله بود وقتى برادر مشركش را در بند يكى از مسلمانان ديد، به آن مسلمان نهيب زد مبادا بندى كه بر او بسته اى استوار نباشد وبگريزد. او در مقابل اعتراض برادرش، گفت: تو برادرم نيستى، بلكه اين مؤمن كه تو را به بند كشيده برادر من است.
7. هنگامى كه انسان راه حق را از باطل تشخيص داد، بايد به تشخيص خود عمل ودر اين راه به سرزنش كنندگان اعتنا نكند وخوشايند وبدآيند مردم برايش كمترين اهميتى نداشته باشد. حضرت اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: أيها النّاس، لا تستوحِشوا في طريق الهدى لقلّةِ أهلِهِ؛(2) اى مردم، از راه هدايت به سبب كم بودن اهل آن راه نترسيد.
8. حضرت سيدالشهدا عليه السلام با اصحاب خود ـ كه چه بسا از نژاد عرب نبودند ـ پيوندى ناگسستنى وايمانى داشت وتا لحظات آخر به ياد آنان بود.
وقتى همه جوانان بنى هاشم واصحاب باوفاى حضرت يكى يكى به نبرد پرداختند وفداكارانه به شهادت رسيدند، حضرت نگاهى به اطراف خود افكندند وديدند همه ياران باوفايشان به شهادت رسيده اند. در آن لحظه حضرت سيدالشهدا عليه السلام نام اصحاب را يكى يكى صدا زدند وفرمودند: چرا شما را مى خوانم ومرا پاسخ نمى گوييد... .

1. هود(11)، آيه46.
2. نهج البلاغه (صبحى صالح)، خطبه201.