بسم الله الرحمن الرحيم

مراسم سوگوارى روز دوازدهم محرم و سالگرد شهادت مظلومانه حضرت سيدالساجدين امام زين العابدين، امروز شنبه (22/11/84) همانند روزهاى پيشين در بيت آية الله العظمى شيرازى برگزار شد و طى آن جمع كثيرى از طلاب و فضلاى حوزه، سادات بزرگوار خاندان شيرازى، و خيل دوستداران و عاشقان اهل بيت عليهم السلام در اين مجلس با شكوه حضور به هم رساندند. در اين مراسم خطباى ارجمند حجج اسلام و مسلمين آقايان ذاكرى، جابرى، صادقى و كرمى به ايراد سخنرانى پرداختند و هر كدام جنبه هايى از زندگى، فعاليت ها و مظلوميت هاى امام سجاد عليه السلام را بازگو نمودند.
برخى از محورهاى مطرح شده در بيانات سخنرانان امروز چنين است:
1. روز دوازدهم محرم سالگرد شهادت امام سجاد و در عين حال بنابر نقل مقاتل روزى است كه اسيران كاروان شهادت به كوفه رسيدند. فاصله كربلا تا كوفه سه منزل راه بود و به تفاوت مسافر و مركب، زمان لازم براى طى اين مسافت متفاوت بود. ابن سعد بى آن كه فرصتى براى استراحت بدهد، بازماندگان امام حسين عليه السلام را در كم تر از يك شبانه روز به كوفه رساند. خدا مى داند پيمودن چنين مسافتى در يك شبانه روز براى زنان و كودكان داغديده و كسى چون امام سجاد عليه السلام ـ با آن كسالت و بيمارى ـ چه قدر دشوار و طاقت فرسا بوده است. امام زمان در توصيف اين سفر و چگونگى كوچاندن بازماندگان كربلا خطاب به جدش سيدالشهداء عليه السلام مى گويد:
وسبي اهلك كالعبيد، وصفدوا في الحديد؛(1) و خاندانت چون بردگان به اسارت درآمدند و در غل و زنجير گرفتار آمدند.
2. عمر سعد كاروان اسيران و امام سجاد عليه السلام را روى شتران بى جهاز سير داد. تمام آنان به شكلى جان كاه دست و پا و گردن در زنجير داشتند و دو سر زنجير به همديگر بسته شده بود. روشن است كه حركت سريع شتران و جهاز چوبين ناهموار و بدون رواندازى كه نشستن را هموار كند و طى اين مسير چهار روزه در كم تر از يك شبانه روز با آن بزرگواران چه مى كند. علامه مجلسى در بحارالانوار آورده است: و أوداجُهُ تشخَبُ دماً؛(2) و از گردن [حضرت سجاد عليه السلام] خون جارى بود.
3. دوران امام سجاد عليه السلام روزگارى شگفت انگيز بود كه با زمان اجدادشان تفاوت داشت. يزيد و بنى مروان بر خلاف معاويه كه ظواهر اسلامى را رياكارانه رعايت مى كرد، از هيچ فسق و فجورى خوددارى نمى كردند و آشكارا كوس مبارزه با اسلام و مقدسات مى نواختند و كسى كه آنان را به تقوا امر مى كرد، كشته مى شد. امام سجاد عليه السلام در چنين دوران دشوارى سكان هدايت جامعه اسلامى را به دست گرفتند و آرمان كربلا و حاصل خون شهيدان را به ثمر نشاندند و نگذاشتند بينش و منش عاشورا در نطفه خفه شود. بى شك اگر فداكارى ها و زحمات حضرت زينب سلام الله عليها و امام سجاد عليه السلام نبود، دشمنان دين، كار اسلام و مسلمانى را يكسره مى كردند و پيام عاشورا به نسل هاى بعد و جهانيان نمى رسيد.
4. در شجاعت امام سجاد عليه السلام همين بس كه هم در مجلس عبيدالله بن زياد و هم در مجلس يزيد ـ كه بيم قتل از يك سو و سر بريده پدر و اسارت اهل بيتش از سوى ديگر نفس را در سينه حبس مى كرد ـ آن خطبه هاى مشهور و كوبنده را ايراد فرمود و از شرف خود و اهل بيت عليهم السلام دفاع، و دشمنان را رسوا نمود.
5. آن حضرت با يك ناقه 22 بار حج به جا آورد ولى حتى يك تازيانه بر او نزد و دستور فرمود آن شتر را بعد از مرگش دفن كنند. يك بار كه آن ناقه نافرمانى كرد حضرت با چوب به او اشاره كرد و فرمود: آه، لولا القصاص؛(3) يعنى اگر خوف قصاص نبود او را مى زدم.
6. آن حضرت در رساله الحقوق، حقوق و تكاليف تمام بندگان را نسبت به هم بيان فرموده است. بى ترديد اگر جامعه اى تمام آموزه هاى اين رساله را عملى مى ساخت، تمام بزهكارى ها و ناهنجارى ها از آن جامعه رخت بر مى بست. مبانى حقوقى اين رساله چنان استوار است كه هيچ يك از قوانين مترقى و امروزين بشرى نظير منشور حقوق بشر را نمى توان با آن مقايسه نمود.

1. بحارالأنوار، ج98، ص241.
2. بحارالأنوار، ج45، ص114.
3. بحارالأنوار، ج46، ص76 (مكارم اخلاقه و...، حديث 69.