بسم الله الرحمن الرحيم

مراسم عزادارى سيد وسالار شهيدان روز سيزدهم محرم الحرام 1427ق در بيت حضرت آيةالله العظمى شيرازى با حضور طلاب، فضلاى حوزه، سادات خاندان شيرازى ومؤمنان سوگوار برگزار شد.
در اين مراسم خطباى ارجمند حجج اسلام ومسلمين آقايان: چاووشى، قاضى زاهدى وكَرَمى به سخنرانى وذكر مصائب ابا عبدالله الحسين عليه السلام پرداختند.
برخى از محورهاى مهم بيانات سخنرانان به قرار زير است:
1. ابن زياد در حالى كه بر فراز منبر بود خطاب به امام سجاد عليه السلام وحضرت زينب سلام الله عليها وديگر خاندان امام حسين عليه السلام گفت: الحمدُللهِ الّذي فَضَحَكُم وقََتَلَكُمْ وَأَكْذَبَ أُحْدوثَتَكُم؛ خدا را سپاس كه شما را كشت ودروغ شما را فاش كرد. در اين هنگام عبدالله بن عفيف به او گفت: لعنت خدا ورسول بر تو باد، دروغگو تويى وپدر توست وكسى كه تو وپدرت را بر سر مسلمانان چيرگى داد. ابن زياد از اين اعتراض به شدت برآشفت وگفت: من المتكلم؟ چه كسى بود كه حرف زد؟ وقتى فهميد عبدالله بن عفيف است دستور داد سربازان او را دستگير كنند. اما خويشاوندانش گرد او را گرفتند واز دست سربازان نجات دادند. ابن زياد دستور داد به خانه او هجوم آورند. او كه مردى نابينا بود تا لحظات آخر با سربازان به نبرد پرداخت ودر نهايت به دست ابن زياد شقى كشته شد.
2. يكى از وظايف سنگين امام سجاد عليه السلام تبليغ پيام كربلا عليه السلام ومبارزه با تحريفات دروغ پردازان اموى ومروانى بود. پس از شهادت امام حسين عليه السلام يزيد در پى ظاهرسازى برآمد وسعى كرد خود را بى تقصير بنماياند وابن زياد را مقصر جلوه دهد. از سوى ديگر دستگاه دروغ پرداز اموى مى كوشيد چهر ه اى خشن وسازش ناپذير ومنفى از شخصيت امام حسين عليه السلام در اذهان مردم بسازد. امام سجاد وحضرت زينب عليهماالسلام پس از واقعه كربلا در جهت تنوير [روشنگرى] افكار مردم ومبارزه با تحريفات ودروغ هاى امويان تلاش بسيار كردند ونگذاشتند پيام عاشورا تحريف گردد يا از آن سوء استفاده شود.
3. اين نكته مسلّم است كه حضرت امام سجاد عليه السلام بيش از سى سال در مصيبت كربلا وشهادت حضرت سيدالشهدا عليه السلام گريستند وهرگاه آب مى ديدند يا برايشان غذا مى آوردند وبه وقت افطار ودر خانه وبازار ودر مناسبت هاى گوناگون در اين مصيبت بزرگ مى گريستند. حضرت مى فرمود: يعقوب پيامبر براى دور شدن يك فرزند چنان گريست، ولى من شاهد پرپر شدن اين همه از عزيزانم بودم... . در حقيقت چنين گريه اى براى تحقق همان هدفى است كه حضرت سيدالشهدا عليه السلام براى آن به شهادت رسيدند. گريه هاى آن بزرگوار در حقيقت مقدمه هدايت مردم از گمراهى به نور بود ودر آن خفقان بنى اميه، بهترين راه ممكن براى هدايت عباد وروشنگرى، همان بود كه حضرت در پيش گرفتند.
4. مطابق روايات پيكر مطهر امام معصوم عليه السلام را فقط امام معصوم به خاك مى سپارد. وقتى بنى اسد براى دفن پيكرهاى پاك شهيدان به كربلا آمدند، با مشكل بزرگى مواجه شدند. آنان هيچ يك از شهدا را به درستى نمى شناختند ونمى دانستند پيكر غرقه به خون وصدپاره امام حسين عليه السلام را چگونه تجهيز نمايند. در آن هنگام سوارى از جانب كوفه نمايان شد. آن سوار كه كسى جز على بن الحسين عليهماالسلام نبود به آنان گفت: من اين پيكرها را بسيار خوب مى شناسم. آن حضرت دستور داد بوريايى [حصيرى] آوردند واعضاى پراكنده جسم مطهر سيدالشهدا عليه السلام را در آن نهاده وبه خاك سپرد... .

1. بحارالانوار، ج45، ص117 (باب39 _ الوقايع المتأخرة عن قتله...).