|
بسم الله الرحمن الرحيم
 |
 |
دسته جات وهيئت هاى مختلف عزادارى در شام غريبان امام حسين
عليه السلام مانند سالهاى قبل پس از عزادارى وعرض تسليت اين مصيبت عظمى به كريمه اهل بيت
حضرت معصومه سلام الله عليها، به بيت حضرت آيةالله العظمى شيرازى آمدند وبه
رهنمودهاى روشنگرانه ايشان گوش جان سپردند.
آيةالله العظمى سيد صادق شيرازى اظهار داشتند: تعيين آمار عزادارى هايى كه
ديشب وامروز در سطح كره زمين ـ وبلكه آسمان ها ـ صورت گرفته از قدرت ما
بيرون است؛ زيرا عزادارى سيدالشهدا عليه السلام فقط مختص شيعيان يا
مسلمانان وانسانها نيست. كسى نمى تواند حساب كند كه ديشب وامروز چند قطره اشك براى
امام حسين عليه السلام بر زمين ريخته شده است وآمار آن را فقط خداى
متعال مى داند.
ايشان افزودند: با اين كه رسول خدا، حضرت اميرمؤمنان، حضرت فاطمه زهرا
وامام حسن مجتبى صلوات الله عليهم اجمعين ـ به تصريح خود سيدالشهدا عليه
السلام ـ از ايشان برترند(1)، ولى عزادارى هايى كه در همين ده ـ دوازده روز
براى ايشان انجام شد، در دوره سال براى سيزده معصوم ديگر انجام نمى شود
وخود سيزده معصوم ديگر چنين چيزى نخواسته اند؛ علت آن است كه خداى متعال
خود چنين چيزى را اراده فرموده، ورسول خدا واميرمؤمنان صلوات الله عليهما،
ايشان را استثنا قرار داده اند. امام زمان عجّل الله تعالى فرجه الشريف
خطاب به جد بزرگوارشان عرضه مى دارند:
لِأَبكيَنَّ عليكَ بدلَ الدّموع دماً؛(2)
به جاى اشك برايت خون مى گريم. اين عبارت را حضرت بقيةالله عجّل الله
تعالى فرجه الشريف براى ديگر اجداد بزرگوارشان نفرموده اند.
ايشان عزادارى امام حسين عليه السلام را نيز همانند خود امام حسين عليه
السلام نوعى استثنا دانستند وفرمودند: شما عزادارانى كه در اين دهه پول خرج
كرديد، خسته شديد، بى خوابى كشيديد وعزاى سيدالشهدا عليه السلام را اقامه
كرديد، از اين نكته غافل نباشيد كه عزادارى براى سيدالشهدا عليه السلام نيز
همانند خود سيدالشهدا عليه السلام استثناست.
ايشان تأكيد كردند: اگر بگوييم عزاى امام حسين عليه السلام گوهر گران بهايى
است به عزادارى توهين كرده ايم. عزادارى سيدالشهدا عليه السلام از يك دنيا
دُر وگوهر نيز برتر وباارزش تر است وآن را با امور مادى نمى توان قياس كرد.
ايشان خاطرنشان كردند: امام حسين عليه السلام آخرين كسى بودند كه در كربلا
به شهادت رسيدند. شايد در كل نبردهاى جهان نتوانيم سردارى را پيدا كنيم كه
وقتى يكى از سربازانش كشته مى شد، به بالين او برود وسر او را به دامن
بگيرد. حتى اميرمؤمنان عليه السلام در سه جنگى كه بر ايشان تحميل شد چنين
نكردند ورسول خدا صلّى الله عليه وآله نيز اين گونه عمل نفرمودند. اما يكى
از اختصاصات سيدالشهدا عليه السلام اين است كه هرگاه يكى از اصحاب بر زمين
مى افتاد خود را به او مى رساندند ونمى گذاشتند دشمنان به پيكر او اهانت
كنند.
آن حضرت سر حضرت قاسم بن الحسن، حضرت على اكبر، حضرت قمر بنى هاشم اباالفضل
العباس، حبيب بن مظاهر، مسلم بن عوسجه، حر رياحى وحتى جُون غلام سياه را به
دامن خود گرفتند واين افراد در دم آخر وهنگامى كه جان دادند، سرشان در
دامان حضرت سيدالشهدا عليه السلام بود.
مرجع عالى قدر در ادامه افزودند: حضرت سيدالشهدا عليه السلام بر بالين
هركدام از شهدا كه مى آمدند سرش را به دامن مى گرفتند، خاك وخون را از چهره
اش پاك مى كردند، احياناً با او سخن مى گفتند وپيكر پاكش را به خيمه ها
منتقل مى نمودند. فقط قمر بنى هاشم بود كه حضرت، پيكر پاكش را به خيمه ها
نياورد واين كار نيز حكمتى داشت. شايد بنا بوده است آن حضرت بارگاهى مستقل
داشته باشند وعلاوه بر اين حضرت قمر بنى هاشم هرچند خود را غلام سيدالشهدا
عليه السلام مى دانست، برادر ايشان بود وبايد در بسيارى از مصيبت ها با
ايشان همراهى وهمگامى مى فرمود.
ايشان در ادامه افزودند: امام عليه السلام نگذاشتند به شهدا اهانت شود
وتمام اهانت ها را خود به جان خريدند. در جنگ ها معمولاً سربازان مورد
اهانت قرار مى گيرند وسرداران وفرماندهان در معرض اهانت قرار نمى گيرند. در
اين مورد هم امام حسين عليه السلام استثناست.
آيةالله العظمى شيرازى اهانت هاى گوناگونى را كه دشمنان به سيدالشهدا عليه
السلام روا داشتند به سه دسته اهانت هاى پيش از جنگ، اهانت هاى حين جنگ
واهانت هاى پس از جنگ تقسيم كردند ودرباره اهانت هاى پيش از جنگ فرمودند:
قبل از شروع جنگ يكى از دشمنان فرياد زد: أينَ الحُسين؟ حسين كجاست؟ با اين
كه تمام بنى هاشم واصحاب حضرت حاضر بودند، خود ايشان پاسخ او را داد. آن
مرد به حضرت فرمود: «إبشِر
بالنّارِ تَرِدُها السّاعةَ؛(3)
بشارت باد تو را به آتش كه هم اكنون وارد آن خواهى شد». امام فرمود: «بلكه
بشارت باد مرا به پروردگارى مهربان وشفاعتگرى كه خواسته ام را اجابت مى
كند. تو كيستى؟ گفت: من محمدبن اشعث هستم». او برادر جعده قاتل امام حسن
مجتبى عليه السلام بود كه خداى متعال در همان لحظه عقوبتش كرد. هنگامى كه
مى خواست بپيچد پايش در ركاب اسب گير كرد وبر زمين كشيده شد وبه درك واصل
گرديد. همچنين هنگامى كه حضرت مى خواستند نماز بگزارند يكى از افراد دشمن
فرياد زد براى چه نماز مى خوانى؟ نماز تو قبول نيست. در حقيقت اين زخم زبان
ها واهانت ها از كشتن بدتر وگزنده تر بود.
حضرت آيةالله شيرازى از بيان اهانت هايى كه در حين جنگ به سيدالشهدا عليه
السلام روا شد خوددارى نمودند واظهار داشتند: من هيچ گاه ماجراى گودال
قتلگاه وشمر را بازگو نكرده ام ونخواهم كرد؛ زيرا ما نمى توانيم حق اين
مصيبت را حتى به صورت ناقص ادا كنيم. فقط همين قدر بدانيم كه در مقاتل آمده
است:
فِرقَةٌ بالسّيوف وفِرقَةٌ بالرّماح وفِرقةٌ بالنبال وفِرقةٌ بالحِجارة
وفرقةٌ بالحطب؛
گروهى با شمشير، گروهى با نيزه، گروهى با تير، گروهى با سنگ وگروهى با هيزم
نيم سوز گِرد حضرت را فرا گرفته بودند واز هرسو با ايشان نبرد مى كردند.
مرحوم شيخ جعفر شوشترى كه فقيه ى بزرگ ومرجع تقليد بود مى گفت: اصلاً اين كارها
لازم نبود واگر چند دقيقه به امام مهلت مى دادند خود ايشان جان تسليم مى
كردند، اما در آن لحظات آخر به ايشان امان ندادند كه به آسودگى جان بسپارد
واين از اختصاصات آن حضرت است.
ايشان در بخش ديگرى از سخنانشان فرمودند: ما نمى توانيم مصيبت كربلا را
تصور كنيم. خيلى از مسائل به دست ما نرسيده وبسيارى از كتب مقاتل وتواريخ
در گذر زمان از بين رفته يا به شعله هاى آتش سپرده شده است. فقط بنابر نقل
شيخ طوسى ده هزار (بيست هزار صفحه) از كتاب هاى شيعيان را آتش زدند.
ايشان در بخش ديگرى از سخنانشان تصريح كردند: تعبير (كلُّ
يومٍ عاشورا وكلُّ أرضٍ كربلا)
كه بر سر زبان هاست صحيح نيست؛ زيرا در روايات اهل بيت عليهم السلام نيامده
وبا احاديث پيشوايان ما تعارض دارد. از روايات به روشنى استفاده مى شود كه
هيچ زمينى به شرافت وقداست كربلا نمى رسد وهيچ روزى مانند عاشورا نيست.
امام حسن مجتبى عليه السلام خطاب به برادر بزرگوارشان امام حسين عليه
السلام فرمودند: «لا
يومَ كيومِك يا أبا عبدالله؛(4)
يا ابا عبدالله، هيچ روزى مانند روز [مصيبت بار] تو نيست». از طرفى در
روايت آمده است كه روزى سرزمين مكه به خود باليد وگفت: خدا خانه اش را روى
من قرار داده ومردم از دور ونزديك به سمت من مى آيند ومن حرم امن الهى
هستم. خداى متعال او را ملامت كرد وگفت: به عزت وجلالم سوگند، فضيلت تو
نسبت به فضيلت وشرافت سرزمين كربلا همانند آب سر سوزنى به درياست واگر
سرزمين كربلا نبود تو را نمى آفريدم وبرترى نمى دادم. بنابراين چه لزومى
دارد كه انسان چيزى مخالف با گفتار معصومين علهيم السلام بگويد وپس از آن
درصدد توجيه آن برآيد؟!
لفظ عشق نيز كه فراوان بر سر زبان هاست وبه شهيدان كربلا وديگر فداكاران
نسبت داده مى شود هرگز در آيات وروايات ذكر نشده است. از اين رو شايسته است
كه ما نيز آن را به شهيدان كربلا نسبت ندهيم.
ايشان يادآور شدند حضرت سيدالشهدا عليه السلام عاقل ترين عقلا بودند وبه
نيكى مى دانستند كه آب خواستن از دشمن متضمن نوعى سرشكستگى وذلت است واز
سوى ديگر مى دانستند كه دشمنان از دادن آب خوددارى مى كنند ولى با اين حال
چندين بار از آنان تقاضاى آب كردند واين خواسته را تكرار فرمودند. در حقيقت
آن حضرت مى خواستند با اين كار اتمام حجت كنند وعمق انحطاط وپليدى وپستى
آنان را نشان دهند. در تاريخ نيامده است كه على اكبر ، قمر بنى هاشم، حبيب
بن مظاهر يا حتى جُون غلام سياه چنين كارى كرده واز دشمن آب خواسته باشند،
اما امام حسين عليه السلام به تنهايى اين تكليف شاق را انجام دادند تا ديگر
اصحاب شان احساس سرشكستگى واهانت نكنند واين نيز در هيچ يك از جنگ ها ونسبت
به هيچ يك از فرماندهان نظامى ذكر نشده واز مختصات امام حسين عليه السلام
است.
ايشان در ادامه اظهار داشتند: روزى يكى از اصحاب امام صادق عليه السلام به
نام معاوية بن وهب نزد آن حضرت رفت وايشان را مشغول نماز ديد. پس از آن كه
امام از نماز فارغ شدند به مناجات ودعا پرداختند واز جمله فرمودند: «اللّهم
إنَّ أعدائَنا عابوا عليهِم خروجَهُم فَلَم يَنهَهُم ذلك عَن الشّخوص
إلَينا وَخِلافاً مِنهُم على مَن خالَفَنا فَارحَم تِلكَ الوُجوهَ الّتي
قَد غَيَّرَتْها الشّمس... ؛(5)
پروردگارا، دشمنان ما بر زائران قبر ابا عبدالله الحسين خُرده گرفتند ولى
اين كار باعث نشد كه به زيارت نيايند وبا مخالفان ما مخالفت نكنند. خدايا،
بر اين چهره ها كه آفتاب دگرگونشان كرده رحمت آور». در اين دعا چنان تعابير
شگفت انگيزى درباره زائران سيدالشهدا عليه السلام آمده است كه آدمى را به
حيرت وا مى دارد.
ايشان افزودند: همه ما به خاطر سيدالشهدا عليه السلام زحمت هاى جسمى مانند:
بى خوابى وخستگى را خوب تحمل مى كنيم ولى شايسته است كه مثل امام حسين عليه
السلام خستگى هاى روحى را هم تحمل كنيم. بسيارى از افراد، عزادارى را نوعى
بى فرهنگى مى دانند وبر عزاداران خُرده مى گيرند وآنان را مسخره مى كنند.
سعى كنيم هرچند جواب اين افراد نادان وعيب جو را مى دانيم تحمل كنيم وبه
آنان جواب ندهيم. خداى متعال از حق خود گذشت مى كند ولى از توهين به دستگاه
سيدالشهدا عليه السلام ومبارزه با آن در نمى گذرد؛ زيرا دست خدا پشت تمام
اين عزادارى هاست ومشيت الهى بر اين تعلق گرفته كه اين دستگاه هرساله رنگ
وبو وجلوه ورونق وآوازه بيشترى يابد. تمام زيارات ائمه ورسول خدا از ناحيه
اهل بيت عليهم السلام وارد شده است (هرچند گفتار اهل بيت، گفتار خداست) ولى
زيارت امام حسين عليه السلام مستقيماً به صورت حديث قدسى از جانب ذات بارى
تعالى نازل شده است. بكوشيد در راه امام حسين عليه السلام مصائب روحى را
تحمل كنيد تا اجرتان بيشتر شود.
ايشان خاطرنشان كردند: عزاى طويريج كه از سنت هاى حسنه است ودر بسيارى از
نقاط جهان برگزار مى شود در عاشوراى امسال ساعتها طول كشيده است. مى
گويند: مرحوم سيد بحرالعلوم در زمان مرجعيت خود روزى كنارى ايستاده بود
وعزاى طويريج را تماشا مى كرد وسينه مى زد. ناگهان حاضران مشاهده كردند
ايشان عمامه را بر زمين زدند وميان عزاداران رفته، شروع كردند به «حسين
حسين» گفتن. حاضران اعتراض كردند: آقا مناسب شأن شما نيست. فرمود: «چه كنم،
مولايم آقا امام زمان عليه السلام را وسط جمعيت ديدم... .».
ايشان در پايان براى تمام كسانى كه در راه امام حسين عليه السلام وعزاى
ايشان سختى هاى مادى، معنوى وروحى را تحمل مى نمايند آرزوى توفيق بيشتر
نمودند واز خداى متعال خواستند ذريه آنان را از خادمان آن حضرت قرار دهد،
ان شاءالله.
1. العوالم، الامام الحسين عليه السلام، ص241.
2. بحارالانوار، ج98، ص237 (باب218، زياراته صلوات الله...).
3. بحارالانوار، ج45، ص31 (بقيه باب37).
4. همان، ص218 (باب40 ـ ما ظهر بعد شهادته...).
5. كافى، ج4، ص582 (باب فضل زيارة ابي عبدالله الحسين سلام الله عليه).
|
