بسم الله الرحمن الرحيم

آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى در اين جلسه درباره برخى از بيمارى ها ودرمان هاى گياهى وروايات مربوطه سخن گفتند واين ماجرا را از مرحوم والدشان ميرزا مهدى شيرازى رحمة الله عليه نقل كردند:
روزى مرحوم والد از خواب بيدار شدند ودر ناحيه زبانشان سنگينى شديدى احساس مى كردند به طورى كه حتى نمى توانستند سخن بگويند واگر سخن مى گفتند براى ما واطرافيان نامفهوم بود. يكى از پزشكان سفارش كرد مقدارى خردل را با عسل مخلوط كنيم وهر روز به زبان ايشان بماليم. به اين دستور عمل كرديم وبحمدالله پس از مدتى ايشان بهبود يافتند.
ايشان ادامه دادند: بنده نيز چند سال پيش دچار دندان درد شدم ولثه ام متورم شد. پزشك گفت: بايد لثه تان مورد عمل جراحى قرار گيرد. از آن جا كه درد شديدى را تحمل مى كردم به عمل جراحى راضى شدم، اما پزشك گفت: بايد پيش از آن به مدت يك ماه برخى از داروها را مصرف كنيد وپس از آن مورد عمل جراحى قرار گيريد. داروها را تهيه كردم ومورد استفاده قرار دادم. در عين حال به روايات شريفه نيز مراجعه كردم. براى نمونه در روايات آمده است: «عليكم بالحبّة السوداءِ فإنّها شفاءٌ لكلِّ داءٍ إلاّ السّام؛(1) شما را به استفاده از سياه دانه سفارش مى كنم؛ چراكه درمان هر دردى جز مرگ است». از اين رو مدتى سياه دانه خوردم وبحمدالله شفا يافتم ونيازى به عمل جراحى پيدا نكردم.
آيت الله العظمى شيرازى در ادامه به ويژگى هاى بى مانند تربت معطر سيدالشهدا عليه آلاف التحية والثنا اشاره نمودند وآن را شفاى هر دردى دانستند ودر خصوص موارد مصرف آن اظهار داشتند: تربت سيدالشهدا عليه السلام در بيمارى هاى جسمى وامراض روحى ونيز ترس مورد استفاده قرار مى گيرد.
ايشان خاطرنشان كردند: در كامل الزيارات آمده است: عن أبي يعفور قال: «قلت لأبي عبدالله (الصادق) سلام الله عليه: يأخذ الإنسان من طين قبر الحسين سلام الله عليه وينتفع به ويأخذه غيره فلا ينتفع به فقال: لا والله الذي لا إله إلاّ هو، ما يأخذه أحد وهو يرى أنّ الله ينفعه به إلاّ نفعه الله به؛(2) از امام صادق عليه السلام سؤال شد: چه بسا مى بينيم برخى از گِل قبر سيدالشهدا استفاده مى كنند ونتيجه مى گيرند وعده اى ديگر همان كار را مى كنند ولى نتيجه اى نمى گيرند. حضرت در پاسخ فرمودند: نه، به خدايى كه پروردگارى جز او نيست سوگند مى خورم كه هركس باور داشته باشد خدا به واسطه آن [گِل] به او منفعت مى رساند خدا آن را مايه منفعت او قرار مى دهد.

1. وسائل الشيعه، ج25، ص101 (49ـ باب أكل العسل...).
2. كامل الزيارات، ص274 (باب91_ ما يستحب من طين...، حديث1).