مرجع عالى قدر در اجتماع عظيم سوگواران:

اسلام بدون على بن ابى طالب وبدون شعائر حسينى اسلام نيست

بسم الله الرحمن الرحيم

نسخه بردارى	شنيدن

امروز همزمان با سالروز شهادت رسول خدا وامام حسن مجتبى عليهماالسلام همچون سال هاى گذشته جمع كثيرى از سوگواران وفعالان مذهبى از سراسر كشور در بيت آيت الله العظمى سيد صادق شيرازى دام ظله اجتماع كردند وبه بيانات ارزشمند ايشان گوش سپردند.
مرجع عالى قدر در ابتداى بياناتشان فرمودند: قرآن در جاهاى بسيارى از پيامبر سخن گفته وآن حضرت ويارانشان را ستوده است. يكى از اين موارد آخرين آيه سوره فتح است كه خداى متعال مى فرمايد: «مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاء عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاء بَيْنَهُمْ تَرَاهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانًا سِيمَاهُمْ فِي وُجُوهِهِم مِّنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذَلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَمَثَلُهُمْ فِي الْإِنجِيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوَى عَلَى سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغِيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَةً وَأَجْرًا عَظِيمًا؛(1) محمد پيامبر الهى است وكسانى كه با او هستند بر كافران سختگير وبا خودشان مهربانند. آنان را راكع وساجد بينى كه در طلب بخشش وخشنودى خدايند. نشانه آنان در چهره هايشان از اثر سجود نمايان است. اين، توصيف آنان در تورات وانجيل است. همانند نهالى كه جوانه بزند وآن جوانه محكم شود وبر پاهاى خود بايستد وكشاورزان را به شگفتى وا دارد تا از ديدن ايشان كافران را به خشم آورد. خدا به كسانى از ايشان كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده اند آمرزش وپاداش بزرگ وعده داده است».

مرجع عالى قدر افزودند: خداى متعال در اين آيه بيش از ده بار كسانى را كه همراه پيامبر بوده اند به انواع صفات ستوده وفرموده است: بر كافران سخت مى گيرند، با خود مهربانند، راكع وساجدند، در طلب خشنودى خدايند و... ولى در پايان اين آيه وپس از همه اين عبارات ستايش آميز فرموده است: خدا [فقط] به كسانى از آنها كه ايمان آورده واعمال صالح را به جا آورند آمرزش وپاداش عظيم وعده داده است.
تعبير «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ» به جاى « عَمِلُوا صالحاً» بدين معناست كه همه كارهاى شايسته مرتبط با خود را انجام داده اند. اين كه مى گوييم «مرتبط با خود» به دليل قاعده مشهور تقابل جمعين است. طبيعى است كسى كه بيش از خورد وخوراك خود نداشته است خمس بر او واجب نيست وكسى كه استطاعت ندارد، حج بر او واجب نخواهد بود. اما كسى كه استطاعت داشته ولى به حج نرفته است از دايره «عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ» بيرون است. غرض اين كه از ميان همراهان پيامبر با آن همه خوبى ها، غفران الهى فقط از آنِ عده اى است كه عقيده خوبى داشته باشند ونيكى هايى را كه محل ابتلاى آنهاست انجام مى دهند. كلمه «مِنْهُم» در اين آيه شريفه بسيار شايان تأمل است وتدبر در همين كلمه به تنهايى تاكنون موجب هدايت بسيارى از علما، به مكتب اهل بيت عليهم السلام شده است.

ايشان در بخش ديگرى از بياناتشان تصريح كردند: همه مى دانيم هواپيمايى كه دچار سانحه سقوط مى شود الزاماً تمام اجزاى آن خراب نيست. ممكن است صندلى ها، بال هواپيما، سيستم تهويه، برق و... همه اجزاى هواپيما سالم باشد وفقط وفقط يك عيب كوچك منجر به سقوط آن شده باشد. به عبارت ديگر براى آن كه هواپيما به درستى كار كند ومسافرانش را به سلامت انتقال دهد هزاران جزء بايد كارشان به درستى انجام دهند ولى براى سقوط هواپيما خراب شدن يك جزء كافى است. بدن انسان نيز چنين است. كسى كه بر اثر وجود يك لخته خونى دچار سكته ومرگ مى شود الزاماً كليه، معده، ريه ودستگاه هاى ديگر اندامش بيمار نيست. ممكن است تمام بدن اين شخص در سلامت كامل باشد ولى فقط همين يك لخته خونى موجب مرگ وى شود. براى اين كه انسانى بتواند راه برود، سخن بگويد وفعاليت هاى عادىِ روزانه اش را به درستى انجام دهد هزاران شرط لازم است ولى فقط يك شرط مثل وجود لخته كافى است تا منجر به مرگش شود. فقط يكى از اجزاى اساسى بدن كه از كار بيفتد بقيه اجزا نظير كليه و... هم از كار خواهند افتاد. نظام هايى مثل هواپيما وبدن انسان كه سلامت تك تك اعضا در آن شرط است اصطلاحاً مركب ارتباطى ناميده مى شوند.

مرجع عالى قدر در ادامه فرمودند: دين نيز به نوعى، مركب ارتباطى است. دين اسلام نيز چنين است وصرف گفتن لا اله الاّ الله يا نمازخواندن كافى نيست. بسيارى از صحابه پيغمبر كه پس از او به وصى ايشان پشت كردند وجزء خوارج شدند وعلى بن ابى طالب را كافر دانستند وبر او شمشير كشيدند اهل زهد وعبادت هاى شگفت وطاقت فرسا بودند. اين افراد نمازشب خوان بودند ونمازهاى شبانه آنان بسيار طولانى وتوأم با آداب بود ولى آيا اين عبادت ها سودى به حالشان داشت؟ در حقيقت اسلام فقط نماز شب نيست بلكه امور ديگرى نيز لازم است تا اسلام تحقق يابد. همان طور كه نماز وعبادت جزء اسلام است على بن ابى طالب هم جزء اسلام است. فاطمه زهرا هم جزء لا ينفك اسلام است. شعائر حسينى نيز جزء اسلام است. اسلام بدون على واسلام بدون فاطمه اسلام نيست. اسلام بدون سيدالشهدا اسلام نيست.
اسلام يك كل مركب است ومعارف، احكام، اخلاق وآداب فراوانى در خود جاى داده كه همگى جزء جدايى ناپذير آن است. نمى توان بخشى از دين را برگرفت وبخش ديگر را وا نهاد. توجه به پاره اى از دين وبى اعتنايى به ديگر بخش هاى آن سودى دربر ندارد بلكه بايد همه اجزاى دين را با هم لحاظ كرد وبه همه عمل نمود.

اسلام بدون على بن ابى طالب اسلام نيست واسلام بدون شهادت ثالثه (أشهد أن عليّاً ولى الله) اسلام نيست؛ چراكه تمام زحمات پيامبر با ابلاغ ولايت على بن ابى طالب تكميل شد. اسلام بدون على بن ابى طالب حتى اسمش هم اسلام نيست. چنين اسلامى به هيچ دردى نمى خورد جز اين كه «هَبَاء مَّنثُورًا» گردد. خداى متعال مى فرمايد: «وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاء مَّنثُورًا؛(2) وما به اعمالى كه انجام داده اند مى پردازيم وهمه را چون ذرات خاك بر باد خواهيم داد».
معظم له در بخش ديگرى از بياناتشان افزودند: در گفتگو با يكى از فضلاى شبه قاره هند ايشان تأكيد داشت كشورش با داشتن جمعيتى يك هزار ميليون نفرى، حتى يك پناهنده ندارد وبه اين مسئله افتخار مى كرد. به او گفتم اين مسئله در اصل مال اسلام ماست واگر جاى افتخار داشته باشد افتخار آن از آنِ سيره سياسى رسول خدا واميرمؤمنان ورفتار آن دو بزرگوار با مخالفانشان مى باشد.
شخصى چون صفوان بن اميه سيزده سال پيغمبر را آزار داد واز هيچ كوششى براى مبارزه با پيامبر ورسالت ايشان فروگذارى نكرد وثروت بسيارش را براى مبارزه با پيامبر هزينه كرد. اين شخص در حطيم (نقطه اى بين درِ كعبه وحجرالاسود) به غلامش عميربن وهب گفت: آيا مى توانى پيغمبر را بكشى؟ اگر موفق شوى او را بكشى هرچه بخواهى به تو مى دهم واگر كشته شدى زن وبچه ات را اداره خواهم كرد. عمير به مدينه رفت واظهار داشت براى مذاكره درخصوص اسرا آمده است. ولى نزديك رسول خدا كه رسيد، حضرت به او فرمودند: شمشيرت را از زير عبايت بيرون بياور! او لحظه اى درنگ كرد ورسول خدا به او فرمودند: مى خواهى بگويم صفوان بن اميه فلان روز در حطيم به تو چه گفت وچه وعده هايى داد؟
از آن جا كه اين شخص معاند نبود بلكه شستشوى مغزى شده بود، با شنيدن اين خبر غيبـى از سوى پيامبر بهت زده شد وگفت: گواهى مى دهم پروردگارى جز خداى يگانه نيست وتو فرستاده اويى.
پس از فتح مكه ومراجعت پيروزمندانه رسول خدا ومسلمانان به مكه، صفوان بن اميه از مكه گريخت وبا خود گفت: پيغمبر هركه را عفو كند همچو منى را عفو نخواهد كرد. عفو عمومى پيامبر كه توسط على بن ابى طالب اعلام شد ونشان از رحمت واسعه پيامبر داشت، دل هاى مردم را به اسلام جذب كرد وسبب مسلمان شدن بسيارى از مشركان شد. قرآن مجيد مى فرمايد: «وَرَأَيْتَ النَّاسَ يَدْخُلُونَ فِي دِينِ اللَّهِ أَفْوَاجًا؛ ومردم را مى بينى كه گروه گروه به دين اسلام در مى آيند(3).

هنوز يك سال از فتح مكه نگذشته بود كه 50درصد از مشركان مكه مسلمان شدند. تنها كسى كه فرار كرد صفوان بود وعلت فرار او هم نشنيدن فراخوان عفو عمومى پيامبر بود. عمير وقتى شنيد صفوان از ترس گريخته است نزد رسول خدا رفت وماجرا را بازگفت. رسول خدا به او فرمودند: برو به صفوان امان بده. وقتى عمير صفوان را پيدا كرد وماجراى امان رسول خدا را بازگفت، صفوان گفت: اگر بدانم پيامبر چنين چيزى گفته است مى آيم، چون او دروغ نمى گويد. ولى مطمئن نيستم تو راست بگويى! عمير دوباره نزد رسول خدا بازگشت وگفت: صفوان حرف مرا باور نكرد ونشانه اى تقاضا كرد. رسول خدا عمامه خود را كه سحاب نام داشت وبعدها به سيدالشهدا رسيد ودر كربلا بر سر مبارك امام حسين عليه السلام بود به عمير داد وبه او گفت: صفوان اين عمامه را مى شناسد. وقتى صفوان عمامه پيامبر را ديد آن را شناخت وبا خيال آسوده به مكه بازگشت.
معظم له تأكيد كردند: چنين رفتارهاى والايى مصداق اسلام واقعى است، نه آنچه در برخى كشورهاى اسلامى به نام اسلام انجام مى شود. امروز هم اگر چنين تعاليم مهرورزانه اى اجرا شود سبب گسترش فوق العاده اسلام وجذب شدن دل هاى جهانيان خواهد شد.
آيت الله العظمى شيرازى در پايان سفارش كردند:
1. فضايى مساعد ودور از گناه وفساد براى جوانان ونوجوانان فراهم آوريد؛
2. مولاى متقيان در بستر بيمارى كه راوى درباره آن لحظه مى گويد: نمى دانم دستمال زردى كه به سر بسته بودند زردتر بود يا چهره ايشان، نسبت به زن ها سفارش كردند. شايسته است مؤمنان در محيط خانواده نسبت به همسر خود اخلاق اسلامى را رعايت كنند؛
3. شخصى كه اسلام را بيمه كرد امام حسين عليه السلام وشعائر حسينى است. ماه محرم وصفر تمام شد ولى امام حسين كه مايه عزت اسلام است متعلق به دوره سال وتمام روزها وماه ها هستند. اگر ايشان نبودند ما امروزه نه نماز مى خوانديم ونه لا اله الاّ الله مى گفتيم. بكوشيد در تمام دوره سال با اقامه مجالس خانگى، شور حسينى را زنده نگاه داريد.

1. فتح(48)، آيه29.
2. فرقان(25)، آيه23.
3. نصر(110)، آيه2.