بسم الله الرحمن الرحيم

جلسه اين شب نيز طبق معمول با حضور جمعى از فضلا برگزار و مسائلى مطرح شد، از آن جمله از مرجع عالى قدر، حضرت آيت الله العظمى سيد صادق حسينى شيرازى دام ظله سؤال شد: آيا شهرهاى بزرگ كه اصطلاحاً «بلاد كبيره» ناميده مى شود، احكامى خاص دارد كه با احكام ديگر شهرها متفاوت است؟
معظم له در پاسخ فرمودند: در زمان امامان معصوم عليهم السلام كوفه و بصره از شهرهاى بزرگ بود، اما در روايات، هيچ اشاره اى به احكام خاص، براى شهرهاى بزرگ نشده است. ملاكِ در حكم، اين است كه منطقه اى [با شهرك هاى اقمارى] يك شهر باشد، هرچند براى رفتن از ـ مثلاً ـ شمال شهر به جنوب آن، مستلزم طى مسافتى طولانى باشد، البته مشروط به اين كه به يكديگر متصل باشد.
يكى از فضلاى حاضر در جلسه، از آيت الله العظمى شيرازى خواست تا به مقدارى تفصيل، بحث مسأله ى ديشب «ذوالعطاش» را بيان فرمايند.
ايشان فرمودند: به نظر من، ذوالعطاش مجاز است به مقدار ضرورت آب بنوشد، اما جايز نيست غذا بخورد و بعدها هم اگر بيمارى اش برطرف شود و توان روزه گرفتن پيدا كند، لازم نيست روزه هاى خود را قضا كند، مگر از باب استحباب.
يكى ديگر از فضلاى حاضر پرسيد: اگر دوشيزه اى بدون اذنِ پدرش به عقد مردى در آمد و از بيم پدر، موضوع را از او پنهان كرد. پس از مدتى، مردى، آن دختر را از پدرش خواستگارى كرد و پدرش قبول كرد و دختر مذكور را به عقد مرد در آورد. در فرض چنين موضوعى، اين مورد چه حكمى دارد؟
معظم له فرمودند: اين مسأله و مسائلِ مشابهِ آن، از موارد بسيار مشكل است و بايد در آنها رعايت احتياط شود، بدين معنا كه اگر آن دختر در مورد گرفتن اِذن از پدر، جاهل به مسأله بوده و حكم را نمى دانسته و مردِ اول، با وى دخول نكرده باشد، دختر بايد از مرد اول طلاق بگيرد و مردِ دوم بايد مجدداً صيغه عقد را جارى كند.