|
بسم الله الرحمن الرحيم
در روز جمعه پنج
ماه شوال المكرم سال جارى (1430ق.) مصادف با
سوم مهرماه، جمعى از مردان و زنان سعودىِ عضو
«كاروان عقيله» در شهر مقدس قم با مرجع عالى
قدر، حضرت آيت الله العظمى حاج سيد صادق حسينى
شيرازى دام ظله ديدار كردند. معظم له در جمع
ميهمانان ضمن خوشامدگويى، براى آنان، بازگشتى
همراه با سلامت و برخوردارى از عنايات الهى و
نيز استوارى توأمِ با اراده در مسير اهل بيت
عليهم السلام از درگاه الهى مسئلت نمودند و
اين كه در اعتقادات، اخلاق و احكام شرع از آن
پاكان پيروى كنند و اين استوارى را پس از ماه
مبارك رمضان نيز حفظ نمايند.
معظم له سپس تأكيد نمودند: چون انسان بر امور
خير، عزم خويش را جزم كند، خداى تبارك و تعالى
وى را توفيق و يارى خواهد داد، چنان كه خود
فرموده است: «فَإِذَا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ
عَلَى اللّهِ؛(1) و چون عزم [جزم] كردى بر خدا
توكل كن».
مرجع عالى قدر در ادامه فرمودند: هر يك از شما
در ماه مبارك رمضان، به اندازه ظرفيت خود و به
لطف و عنايت خدا مرحله اى از قرب به حضرتش و
نيز توفيقِ براى آينده زندگى اش را كسب كرده
است. بنابراين، بر استوارى در اين راه و
استمرارِ آن تصميم بگيريد تا خداى متعال بر
توفيق شما بيفزايد.
سپس حجت الاسلام والمسلمين سيد حسين شيرازى
دام عزه فرزند برومند مرجع عالى قدر حضرت آيت
الله العظمى حاج سيد صادق حسينى شيرازى دام
ظله در جمع ميهمانان سعودى سخنانى گرانسنگ
بيان نمودند، از جمله فرمودند: مردم در سراسر
جهان از مشكلاتى غالباً درمان ناپذير در رنج
هستند، مانند: بيمارى، فقر، مشكلات اجتماعى،
چنان كه شاعر در اين باره سروده است:
كل من تلقاه يشكو دهره *** ليت شعري هذه
الدنيا لمن؟
«هركه را [در اين دنيا] مى بينى از روزگار
خويش شكايت دارد؛ اى كاش، مى دانستم اين دنيا
براى [به كامِ] كيست؟».
ايشان افزودند: بزرگ ترين معضل و مشكل انسان
در اين جهان، مسأله روزى و زياده خواهى در
روزى و در هر چيز است. خداى سبحان مى فرمايد:
«وَمَا مِن دَآبَّةٍ فِي الأَرْضِ إِلاَّ
عَلَى اللّهِ رِزْقُهَا؛(2) و هيچ جنبنده اى
در زمين نيست مگر [اين كه] روزيش بر عهده
خداست».
توجه داشته باشيم كه ايمان، دانش، فرزند و
ارجمندى اجتماعى، تماماً روزى است، اما خداى
متعال، برخى را ايمان، شمارى را دانش، عده اى
را رزق و جمعى را ارجمندى و وجاهت اجتماعى
روزى فرموده است و كسى يافت نمى شود كه تمام
اين روزى ها را يكجا داشته باشد. اين محدوديت
از آن جهت است كه خداى دانا و حكيم، مصلحت
بندگان را مى داند، چراكه اگر انسان از تمام
نعمت ها برخوردار شود، سركشى خواهد كرد. دچار
خود بزرگ بينى مى شود و در صورت برخوردار شدن
از ثروت فراوان، همين فرجام را خواهد داشت.
از اين رو، برترين فضل و نعمت خداى متعال بر
ما اين است كه روزىِ ما را محدود ساخته است.
لذا كسى را مى بينيم كه روزى فراوان و گسترده
دارد، اما از بيمارىِ مزمنى رنج مى برد يا از
داشتن فرزند محروم است و مواردى جز آن.
حجت الاسلام والمسلمين شيرازى تأكيد كردند: در
صورتى كه انسان از نعمت ها و روزى خداى متعال
به طور معقول استفاده كند و از سوء استفاده از
آن بپرهيزد، قطعاً از فراوانى انواع روزى هاى
الهى بهره مند خواهد شد. امام صادق عليه
السلام در اين باره فرمودند: «أحسنوا جوار
النعم؛ همنشينى [و برخوردارى از] نعمت را نيك
بداريد».
پرسيدند: نيك داشتنِ مجاورت نعمت ها چيست؟
امام صادق عليه السلام فرمودند: «الشكر لمن
أنعم بها، و اداء حقوقها؛ شكرگزارى دهنده نعمت
و اداى حقوق آن»(3).
بنابراين، انسان بايد با تمام نعمت هاى الهى
دوگونه رفتار داشته باشد:
نخست: از نعمت ها در محل مناسبِ آن استفاده
كند.
دوم: به گفتار و رفتار، شكرگزار خدا بر نعمت
هايش باشد.
1. آل عمران(3)،
آيه159.
2. هود(11)، آيه6.
3. فروع كافى، ج4، ص38، حديث3.
|
