مسأله 852: خانهٴ كعبه كه در شهر مكهٴ معظّمه، مىباشد قبله است و بايد روبروى آن نماز خواند، ولى كسى كه دور است، اگر طورى بايستد كه بگويند رو به قبله نماز مىخواند كافيست. و همچنين است كارهاى ديگرى كه بايد رو به قبله انجام گيرد مانند سر بريدن حيوانات.

مسأله 853: كسى كه نماز واجب را ايستاده مىخواند، بايد صورت، سينه، شكم و جلوى پاهاى او، رو به قبله باشد. و بنا بر احتياط مستحب انگشتان پاى او نيز رو به قبله باشد.

مسأله 854: كسى كه بايد نشسته نماز بخواند، اگر نمىتواند به طور معمول بنشيند و در هنگام نشستن، كف پاها را بر زمين مىگذارد، بايد در موقع نماز صورت، سينه، شكم و بنا بر احتياط ساق پاى او، رو به قبله باشد.

مسأله 855: كسى كه نمىتواند نشسته نماز بخواند، بايد در حال نماز، بر پهلوى راست طورى بخوابد كه جلوى بدن او، رو به قبله باشد و اگر ممكن نيست بايد بر پهلوى چپ، طورى بخوابد كه جلوى بدن او، رو به قبله باشد و اگر اين نيز ممكن نباشد، بايد بر پشت بخوابد، طورى كه كف پاهاى او، رو به قبله باشد.

مسأله 856: نماز احتياط، سجده و تشهّد فراموش شده و سجدهٴ سهو را، بايد رو به قبله بجا آورد.

مسأله 857: نماز مستحب را مىتوان در حال راه رفتن و سوار بودن خواند. و اگر انسان در اين دو حال، نماز مستحب بخواند، لازم نيست رو به قبله باشد.

مسأله 858: كسى كه مىخواهد نماز بخواند، بايد براى پيدا كردن قبله كوشش نمايد، تا يقين كند قبله كدام طرف است و مىتواند به سخن دو نفر عادل يا يك نفر ثقه، يعنى شخص مورد اطمينان، اعتماد كند.

مسأله 859: اگر نتواند به قبله يقين كند يا شخص مورد اطمينانى نباشد كه به او خبر بدهد، بايد به گمانى كه از محراب مسجد مسلمانان، يا قبرهاى آنان و يا از راههاى ديگر پيدا مىشود عمل نمايد. و اگر از گفتهٴ كسى كه با قواعد علمى قبله را مىشناسد، به قبله گمان پيدا كند كافيست.

مسأله 860: كسى كه گمان به قبله دارد، اگر بتواند گمان قوى ترى پيدا كند نمىتواند، به گمان خود عمل نمايد، مثلاً اگر از گفتهٴ شخصى گمان به قبله پيدا كند، ولى بتواند از راه ديگرى گمان قوىترى پيدا كند، نبايد به حرف او عمل نمايد، مگر اينكه سخن او باعث اطمينان شود. و همچنين مىتواند ميهمان، به گفتهٴ صاحب خانه عمل كند.

مسأله 861: اگر براى پيدا كردن قبله وسيله اى ندارد، يا با اينكه كوشش كرده، گمانش به طرفى نمىرود، چنانچه وقت نماز وسعت دارد، بنا بر احتياط بايد چهار نماز به چهار طرف بخواند، تا يقين كند يكى از آنها رو به قبله بوده، يا كمى از قبله انحراف داشته است. اما اگر به اندازهٴ چهار نماز وقت ندارد، بايد به اندازه اى كه وقت هست نماز بخواند، مثلاً اگر فقط به اندازهٴ يك نماز وقت دارد، بايد يك نماز به هر طرفى كه مىخواهد بخواند.

مسأله 862: اگر يقين يا گمان كند كه قبله در يكى از دو طرف است، بنا بر احتياط بايد به هر دو طرف نماز بخواند.

مسأله 863: كسى كه بايد به چند طرف نماز بخواند، اگر بخواهد دو نمازى كه مانند نماز ظهر و عصر است بخواند، بايد يكى پس از ديگرى خوانده شود و بهتر است نماز اول را به چند طرف بخواند، بعد نماز دوم را شروع كند.

مسأله 864: كسى كه يقين به قبله ندارد، اگر بخواهد غير از نماز، كارى كند كه بايد رو به قبله انجام گيرد، مثلاً بخواهد سر حيوانى را ببرد، بايد به گمان عمل نمايد و اگر گمان ممكن نيست به هر طرف كه انجام دهد، در صورت ضرورت اشكال ندارد.