مسأله 2320: دوست داشتن خداوند، پيامبران، ائمه معصومين (عليهم السلام)، حضرت زهرا(ع) و اولياء خدا واجب است.

مسأله 2321: دشمن داشتن دشمنان خداوند، دشمنان پيامبران و ائمهٴ اطهار (عليهم السلام) و حضرت زهرا(عليهاالسلام) و اولياى خدا واجب است.

مسأله 2322: انسان بايد دوستى خود را با خدا، پيامبران، ائمه و حضرت زهرا(عليهماالسلام) و همچنين دشمنى خود را، با دشمنان آنان، اظهار دارد.

مسأله 2323: اگر انسان نتواند، دوستى خود را اظهار كند، مثلاً در بلاد كفر باشد و مىداند اگر اسلام خود را اظهار كند كشته خواهد شد، يا مجبور شود انكار كند، مانعى ندارد، چنانچه قرآن مىفرمايد: (مگر كسى كه مجبور شده، ولى قلب او مطمئن به ايمان باشد). سوره نحل: 106.

مسأله 2324: دوستى با مؤمنان و دشمنى با دشمنان آنها، در قول و عمل واجب است.

مسأله 2325: دوستى با دشمنان دين، هرگاه به جهت تقيّه يا مصلحت اهمّ باشد، اشكال ندارد.

مسأله 2326: دوستى با مؤمنان و دشمنى با دشمنان آنها چند مرتبه دارد: 1 ـ دوستى يا دشمنى قلبى. 2 ـ اظهار دوستى و دشمنى به زبان. 3 ـ اظهار دوستى و دشمنى با عمل، مانند آنكه با مؤمنان رفيق و از كفار دورى جويد.

مسأله 2327: نيكى كردن به كفار، هرگاه به جهت كفر آنها نباشد، بلكه به جهتى كه در انسانيت با او شريكند مانعى ندارد، چنانچه قرآن مىفرمايد: (خداوند شما را از كسانى كه با شما جنگ نكرده اند، منع نمىكند). سوره ممتحنه: 8.

مسأله 2328: طلب آمرزش براى كفار جايز نيست، ولى طلب هدايت، جايز است.

مسأله 2329: بجا آوردن اعمال خيريه، براى ارحامى كه كافر هستند، چنانكه در بعضى از روايات تصريح شده مانعى ندارد، بلكه براى تمام انسانها، خوب است.

مسأله 2330: كسى كه يكى از اصول دين، يا ضرورى دين را منكر باشد از دشمنان به شمار مىآيد و بايد سعى نمود تا هدايت شود.

مسأله 2331: منافقى كه در ظاهر، مسلمان و در باطن كافر است، از دشمنان به شمار مىآيد.

مسأله 2332: سزاوار است، مؤمنان نسبت به يكديگر، رحيم، نرم و مهربان بوده و نسبت به كفار در موارد لازم سختگير باشند. وگرنه اصل در اسلام، سلم و مهربانى است حتى با كفار، همانطورى كه از سيرهٴ پيامبر(ص) و امير مؤمنان(ع) به دست مىآيد.