مسأله 2631: رهن، يعنى بدهكار مقدارى از مال خود را به عنوان وثيقه و گرو نزد طلبكار بگذارد كه اگر طلب او را ندهد، طلبش را از آن مال، بردارد.

مسأله 2632: در رهن لازم نيست صيغه بخوانند و اگر بدهكار مال خود را به قصد گرو، به طلبكار بدهد و طلبكار نيز به همين قصد بگيرد، رهن صحيح است.

مسأله 2633: گرو دهنده و كسى كه مال را گرو مىگيرد، بايد بالغ و عاقل باشند، كسى آنها را مجبور نكرده و سفيه نباشند، يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند.

مسأله 2634: انسان مالى را مىتواند گرو بگذارد كه شرعا بتواند در آن تصرف كند و اگرمال ديگرى را گرو بگذارد، در صورتى صحيح است كه صاحب مال بگويد: به گرو گذاشتن راضى هستم.

مسأله 2635: چيزى را كه گرو مىگذارند بايد خريد و فروش آن صحيح باشد، پس اگر شراب و مانند آن را گرو بگذارند، درست نيست.

مسأله 2636: استفادهٴ چيزى را كه گرو مىگذارند، مال كسى است كه آن را گرو گذاشته است.

مسأله 2637: طلبكار و بدهكار نمىتوانند مال گرو گذاشته شده را، بدون اجازهٴ يكديگر ملك كسى كنند، مثلاً آن را ببخشند يا بفروشند. ولى اگر يكى از آنان، آن را ببخشد يا بفروشد، سپس ديگرى بگويد: راضى هستم، اشكال ندارد.

مسأله 2638: اگر طلبكار چيزى را كه گرو گرفته، با اجازهٴ بدهكار بفروشد، پول آن نيز مانند خود مال، گرو مىباشد.

مسأله 2639: اگر هنگامى كه بدهكار بايد بدهى خود را بدهد، طلبكار مطالبه كند و او نپردازد، طلبكار مىتواند مالى را كه گرو گرفته، بفروشد و طلب خود را بردارد و بايد بقيه را به بدهكار بدهد. و اگر به حاكم شرع دسترسى دارد، بايد براى فروش آن از حاكم شرع اجازه بگيرد.