مسأله 2591: صدقه دادن از كارهاى مستحب است و در روايات اسلامى سفارش زيادى برآن شده، چنانچه در حديث شريف آمده: (صدقه موجب زيادى مال، دفع بلا و سبب شفا، مىشود).

مسأله 2592: صدقه در صورتى موجب ثواب است كه صدقه دهنده، قصد قربت كند.

مسأله 2593: چنانچه به قصد صدقه، مال خود را به كسى بدهد و او نيز به همين قصد آن را بگيرد، صدقه واقع مىشود و بعد از آنكه فقير صدقه را گرفت، صدقه دهنده نمىتواند آن را برهم زده و مال خود را مسترد دارد.

مسأله 2594: كسى كه سيّد نيست نمىتواند زكات خود را به سيد بدهد و در زكات فطره تأمّل است، اما نسبت به صدقه هاى مستحب و ديگر صدقه هاى واجب، غير سيّد مىتواند به سيّد بپردازد.

مسأله 2595: صدقهٴ مستحب را مىتوان به شخص ثروتمند، سنى و كافر داد.

مسأله 2596: اگر انسان چيزى را به فقير صدقه دهد، بعضى فرموده اند: نمىتواند آن را از او بخرد، يا به عنوان هديه قبول كند، ولى بنا بر مشهور مكروه است، البته اين در صورتى است كه آن صدقه، زكات نباشد وگرنه جايز نيست، زيرا سبب تضيع حقوق فقير مىشود.

مسأله 2597: اگر كسى از انسان بخواهد چيزى به او بدهد، مكروه است او را ردّ نمايد هرچند گمان كند فقير نيست.

مسأله 2598: گدايى كردن در صورت احتياج مكروه و در صورتى كه احتياج نداشته باشد، بعيد نيست حرام باشد.

مسأله 2599: مستحب است انسان واسطهٴ رساندن صدقه شود و صدقهٴ مستحب را اگر مخفى بدهد، بهتر است مگر به جهتى، علنى دادن بهتر باشد.

مسأله 2600: مستحب است انسان زياد صدقه بدهد، به ويژه در اوايل روز و اوايل شب و همچنين مستحب است دستى را كه با آن صدقه داده، ببوسد.