مسأله 2927: ظهار، يعنى مرد زن خود را به پشت مادر خويش تشبيه كند و اگر مرد با زن خود (ظهار) كرد، آن زن بر او حرام مىشود، و اگر بخواهد به او رجوع نمايد، بايد كفّاره بدهد.

مسأله 2928: صيغهٴ ظهار آن است كه مرد به زن بگويد: (انت على كظهر امّى) يعنى: تو بر من مانند پشت مادرم هستى، يا به جاى (انت) بگويد: (زوجتى) يا (هذه) يا (فاطمة) اگر اسم زن فاطمه باشد و چنانچه به غير از پشت تشبيه كند، مثلاً بگويد: (انت على كبطن امّى) يعنى: تو بر من مانند شكم مادرم هستى، در آنكه ظهار مىشود يا نه، خلاف است و بنا بر احتياط واقع مىشود.

مسأله 2929: اگر زن خويش را به يكى از محارم، غير از مادر تشبيه كند، مثلاً بگويد: (انت على كظهر اختى) يا (عمّتى) يا (خالتى) ظهار واقع مىشود.

مسأله 2930: كسى كه با زن خود ظهار مىكند بايد بالغ و عاقل باشد و از روى قصد و اختيار ظهار كند و بايد زنى كه با او ظهار مىكند در حال حيض يا نفاس نباشد و در آن پاكى با او نزديكى نكرده باشد، چنانچه در احكام طلاق ذكر شد. و بنا بر احتياط بايد بعد از عقد با او نزديكى كرده و دو مرد عادل، صيغهٴ ظهار را بشنوند.

مسأله 2931: در ظهار لازم نيست، زن را به عقد دائم گرفته باشد، بلكه زنى كه در عقد موقّت او مىباشد يا كنيز انسان است، ظهار او صحيح مىباشد.

مسأله 2932: كسى كه ظهار مىكند نمىتواند پيش از آنكه كفاره بدهد، با زن خود نزديكى نمايد و چنانچه بدون كفاره با او نزديكى كند، بايد دو كفاره بدهد، امّا بعد از كفاره، نزديكى مانعى ندارد.

مسأله 2933: كفارهٴ كسى كه ظهار مىكند، يك برده آزاد كردن است و اگر نمىتواند دو ماه پى در پى روزه بگيرد و اگر از اين نيز عاجز است، بايد شصت فقير را اطعام دهد.