قرنها پيش در عصر حكومت خدايان ساختهٴ دست بشر، در دوران گسترش فرهنگ سياه شرك و بت پرستى بر سراسر گيتى، در كوير خشك و لم يزرع حجاز، از ميان ملّتى عقب افتاده كه كج فكريها، اختلافات، تبعيضها وگمراهيها محور آداب و رسوم اجتماعى آنان بود، به درجه اى كه زنده به گور كردن دختران بىگناه، مايه افتخار قرار مىگرفت. در اين شرايط و اوضاع سهمگين و پر اضطراب، مرد بزرگوارى به امر خداوند، زنجير و يوغ اسارت و بردگى را از افكار ناتوان جهانيان برداشت و با دستورات الهى خود توانست در كالبد امّتى عقب افتاده و يا به عبارت ديگر ملتى مرده، روح تمدن، عظمت و آقايى بدمد، تاريكيهاى نادانى و نارسايى هاى فكرى را بامشعل ايمان و هدايت محو و نابود سازد و با گسترش علم و دانش، اجتماع مملو از جهل، انحراف، هرج و مرج، تعدّى و طغيان و تبعيض هاى ناروا را به جامعه اى صالح و سعادتمند تبديل نمايد.

آرى! آيين جاودانه او مكمّل اديان گذشته بود و تا قيامت پايدار خواهد ماند. و قرآن كه منشور الهى و سند زنده و جاويد حقانيت اوست براى تأمين سعادت دنيوى و اخروى مردم نازل گرديد.

آرى، قرآن فروغى جاودانه است كه راه هدايت انسان به سوى انسانيّت، خوشبختى، سعادت و نجات را به استوارترين كيفيت نشان داده: (اين قرآن مردم را به درست ترين و استوارترين راه، هدايت مىكند و نيكوكاران شايسته و با ايمان را به دريافت پاداشى بزرگ بشارت مىدهد)(1).

و به جهتى كه قرآن اين معجزه جاويد پيامبر تابشى است فروزنده و شعاعى است تابان و برخاسته از پرتو وحى و الهام خداوندى، اين پديده وحى هرگز به خاموشى نخواهد گراييد: (ما خودمان اين قرآن را فرستاديم و به تحقيق ما نگهدار آن خواهيم بود)(2).

قرآن تحريف نشده

شكى نيست كه مسلمين اهتمام خاصى به كتاب آسمانى خود دارند و اين ناشى از علاقه و شيفتگى آنان نسبت به قرآن است، در آغاز بعثت عنصر والا و مقام باارزش اجتماعى در گرو فصاحت و بلاغت بود و قرآن هم از نظر اين فن و هم از نظر محتوا و عظمت معانى به حدّى بود كه سخنوران عرب و متخصّصين رشته ادب، درك مىكردند كه اين آيات با سروده هاى دوران جاهلى، معلّقات، خطابه و سخنان دلپسند قابل قياس نيست، نه شكل ظاهرى شعر را دارد و نه آن وزن و قافيه را داراست و مىفهميدند، آنچه كه هست كاملاً بىسابقه بوده، مشركين نسبت سحر به قرآن و ساحر به پيامبر دادند تا با اين ترفند مردم را از اطراف پيامبر(ص) دور كنند، اما با تمام اين تبليغات زهرآگين، شهرت دعوت پيامبر و آيات مباركى كه تلاوت مىكرد روز به روز بيشتر مىشد، حتى گروهى از كفار با آنكه به پيامبر ايمان نداشتند، براى تأمين و فرو نشاندن عطش ذوق خود، پنهانى اطراف خانهٴ پيامبر مىنشستند و به آياتى كه آن حضرت تلاوت مىفرمود گوش فرا مىدادند.

مسلمانان از مرد و زن، بزرگ وكوچك به حفظ قرآن مىپرداختند و با تلاوت و تكرار آيات آسمانى، روح هيجان زدهٴ خود را آرامش مىدادند و درس خوشبختى مىآموختند، نتيجه آنكه از ابتداى بعثت، مخالف و موافق، دوست و دشمن، آيات قرآن را مىشنيدند و بسيارى حفظ مىكردند، بنا بر اين قرآن در انحصار گروه خاصى نبود، از همان آغاز همه مسلمانان به آن دسترسى داشتند، آياتش را در نماز و غير نماز مىخواندند، به آنها استدلال مىكردند و به يكديگر تعليم مىدادند، به صورتى كه هر آيه اى را يكى دو روز پس ازنزولش، بيشتر اصحاب حفظ كرده بودند.

آرى! خوشبختانه قرآن به دليل نظارت دقيق و مستمر پيامبر(ص) در جمع آورى، ضبط و حفظ آن و همچنين عشق عجيب مسلمانان به آن و در اختيار همگان بودن، اصالت اين كتاب جاودان آسمانى مسلّم و پابرجاست، برخلاف كتب عهدين كه تورات هزار سال و انجيل سيصد سال در دست مردم نبود و دستخوش حوادث و انقلابات سياسى و نظامى قرار گرفت و بعد از گذشت سالها گردآورى شد. امّا كتاب آسمانى مسلمانان از هنگام نزول همين بوده و اكنون نيز به همان ترتيب مىباشد، به هيچ وجه دستخوش نقص و يا زيادتى نشده و در زمان حيات پيامبر(ص) به همين كيفيت امروزى جمع آورى گرديد، علماى بزرگ شيعه در طول تاريخ، با صراحت هرچه تمامتر اصالت، سنديت و عدم تحريف قرآن را بيان داشته اند، چنانچه محدّث بزرگوار شيخ صدوق، فقيه عاليقدر شيخ مفيد و بزرگانى چون سيد مرتضى، شيخ الطائفه شيخ طوسى، مفسّر كبير شيخ طبرى و ساير علماى مذهب تشيّع با قاطعيت شبههٴ تحريف قرآن را رد كرده اند.

نتيجهٴ بحث اينكه: قرآن، اين كتاب آسمانى و معجزهٴ جاويد پيامبر(ص) هيچ گونه خللى در آن راه نيافته و آنچه كه امروزه در دست ماست، همان قرآنى است كه بر پيامبر اكرم(ص) نازل شده و از هرگونه تغيير و تحريفى مصون مانده است و پيشوايان معصوم ما نيز همين قرآن در دست مسلمين را، معيار شناسايى حق از باطل دانسته، آنچه را با قرآن موافق نيست مردود دانسته، دستورالعملها و سفارشات زيادى نسبت به اين كتاب مقدّس فرموده اند، از جمله: تأكيد بر فراگيرى قرآن، عمل به قرآن، پاداش خواندن قرآن، لزوم احترام به قرآن، آداب تلاوت قرآن، نگهدارى قرآن، گوش فرا دادن به قرآن و ...، كه به گوشه اى از اين روايات در مقدمهٴ رسالهٴ (المسائل الاسلامية) اشاره شده است.

1 ـ سورهٴ اسراء: 9.